Shloka 15
रक्तचन्दनदिग्धाड़ौ समदौ गोवृषाविव । चापविद्युद्ध्वजोपेतौ शस्त्रसम्पत्तियोधिनौ
sañjaya uvāca | raktacandanadigdhāṅgau samadau govṛṣāv iva | cāpavidyuddhvajopetau śastrasampattiyodhinau ||
संजय म्हणाला—रक्तचंदनाने अंग माखलेले ते दोन्ही नरसिंह युद्धोन्मादाने समसमान मदमत्त, गोठ्यात झुंजणाऱ्या दोन बलवान वृषभांसारखे होते. दोघांच्या हाती धनुष्य होते; ध्वज विद्युत्समान तेजस्वी होता; आणि सर्व शस्त्रसंपत्तीने परिपूर्ण असे ते सिद्ध योद्धे होते.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the epic’s martial ideal: outward splendor and complete armament mirror inner resolve and pride. It also subtly warns that ‘mada’ (battle-intoxication/pride), though celebrated as valor, can propel warriors toward destructive confrontation when unchecked by dharma.
Sañjaya describes two foremost chariot-warriors facing each other, equally radiant and fully equipped—likened to two powerful bulls in rut—setting the tone for an imminent, evenly matched clash.