Shloka 19
तमभ्यधावन्नकुल: प्रवीरो रोषादमित्र प्रदुदन् पृषत्कै: । कर्णस्य पुत्र समरे प्रहृष्टं पुरा जिघांसुर्मघवेव जम्भम्,यह देख प्रमुख वीर नकुलने अपने शत्रु कर्णपुत्र वृषसेनको, जो समरांगणमें बड़े हर्षके साथ युद्ध कर रहा था, बाणोंद्वारा पीड़ित करते हुए उसपर रोषपूर्वक चढ़ाई कर दी। ठीक उसी तरह, जैसे पूर्वकालमें इन्द्रने 'जम्भ” नामक दैत्यपर आक्रमण किया था
sañjaya uvāca |
tam abhyadhāvann akulaḥ pravīro roṣād amitra-pradudan pṛṣatkaiḥ |
karṇasya putraṃ samare prahṛṣṭaṃ purā jighāṃsur maghaveva jambham ||
संजय म्हणाला—हे पाहून पराक्रमी नकुल क्रोधाने पेटून बाणांच्या वर्षावाने शत्रूला छळीत त्याच्यावर धावून गेला। रणांगणात हर्षाने लढणाऱ्या कर्णपुत्राचा वध करण्याच्या इच्छेने तो असा पुढे सरसावला, जसा पूर्वकाळी इंद्राने ‘जम्भ’ दैत्यावर आक्रमण केले होते।
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights kṣatriya-duty in war: decisive action against a dangerous opponent, even when driven by intense emotion. By comparing Nakula to Indra striking Jambha, it underscores that courage and righteous resolve are praised when directed toward protecting one’s side and fulfilling battlefield obligation.
Sanjaya describes Nakula charging at Vṛṣasena, Karna’s son, who is fighting joyfully and strongly. Nakula rushes forward in anger, striking him with arrows and aiming to kill him, likened to Indra’s ancient attack on the demon Jambha.