Shloka 206
ते पाणिना कतरेणावकृष्टा- स्तद् ब्रूहि त्वां पृष्छति भीमसेन: । वे उससे इस प्रकार बोले--“दुरात्मन! याद है न वह दिन
te pāṇinā katareṇāvakṛṣṭās tad brūhi tvāṃ pṛcchati bhīmasenaḥ |
संजय म्हणाला—तेव्हा भीमसेन त्याला म्हणाला—“तिचे केस कोणत्या हाताने ओढलेस? सांग; भीमसेन तुला विचारतो आहे आणि उत्तर मागतो आहे। दुरात्म्या, तो दिवस आठवतो का—ज्या दिवशी तू कर्ण व दुर्योधनासह आनंदाने मला ‘बैल’ म्हणत हिणवलेस? राजसूययज्ञातील अवभृथस्नानाने पवित्र झालेल्या महाराणी द्रौपदीचे केस तू कोणत्या हाताने ओढलेस—सांग!”
संजय उवाच
Educational Q&A
Adharma—especially the humiliation of a protected woman and the violation of honor—creates an inescapable moral liability. The verse frames justice as accountability: the wrongdoer must face the deed, name it, and bear its consequences.
In the midst of the war narrative, Sañjaya reports a pointed challenge: Bhīma demands that the offender identify the very hand used to drag Draupadī’s hair. The question recalls the earlier outrage and turns memory into a direct accusation on the battlefield.