Shloka 20
उवाच तदगौरिति यद् ब्रुवाणो हृष्टो वदे: कर्णसुयोधना भ्याम् । ये राजसूयावभूथे पवित्रा जाता: कचा याज्ञसेन्या दुरात्मन्
uvāca tad agaur iti yad bruvāṇo hṛṣṭo vadeḥ karṇa-suyodhanābhyām | ye rājasūyāvabhūthe pavitrā jātāḥ kacā yājñasenyā durātman ||
संजय म्हणाला—तू ‘हे अयोग्य आहे’ असे बोललास, तेव्हा आनंदित होऊन कर्ण व सुयोधन यांना उद्देशून म्हणालास. पण जे राजसूयाच्या अवभृथ-स्नानाशी संबंधित पवित्र संस्काराने शुद्ध झाले, यज्ञकर्मातून उत्पन्न झाले—अरे दुरात्म्या, याज्ञसेनीच्या बाबतीतही तू त्यांची निंदा करतोस.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse critiques speech that violates propriety (gaurava) and dharma: even in war, exulting in disrespectful words—especially against the ritually honored and against Yājñasenī—signals moral corruption (durātman).
Sañjaya reports a moment where the addressed person speaks with pleased excitement to Karṇa and Suyodhana, calling something ‘improper,’ while simultaneously showing contempt toward figures associated with sacred rites and toward Yājñasenī (Draupadī).