Shloka 173
भीमसेनस्य वेगाभिपातः—विशोकसारथिसंवादश्च
Bhīma’s surge and dialogue with charioteer Viśoka
श्रुतकीर्तेस्तथा चापं चिच्छेद निशितै: शरैः । फिर श्रुतकीर्तिको नौ, सुतसोमको पाँच, श्रुतकर्माको आठ, प्रतिविन्ध्यको तीन, शतानीकको नौ, धर्मपुत्र युधिष्ठिरको पाँच तथा अन्य शूरवीरोंको दो-दो बाणोंसे पीट दिया। इसके सिवा उसने पैने बाणोंद्वारा श्रुतकीर्तिके धनुषको भी काट दिया
śrutakīrtes tathā cāpaṃ ciccheda niśitaiḥ śaraiḥ |
संजय म्हणाला—त्याने तीक्ष्ण बाणांनी श्रुतकीर्तीचे धनुष्यही छेदून टाकले. मग श्रुतकीर्तीला नऊ, सुतसोमाला पाच, श्रुतकर्माला आठ, प्रतिविन्ध्याला तीन, शतानीकाला नऊ, धर्मपुत्र युधिष्ठिराला पाच आणि इतर शूरांना प्रत्येकी दोन-दोन बाणांनी जखमी केले।
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights a battlefield ethic typical of kṣatriya-dharma: victory is pursued through skill and tactical disabling (cutting the bow), yet the narration also invites reflection on the tragic inevitability of harm in war, where even righteous figures are subjected to violence.
Sañjaya reports that a warrior (implied by context) uses sharp arrows to sever Śrutakīrti’s bow and then showers multiple named Pāṇḍava-side heroes—Śrutakīrti, Sutasoma, Śrutakarman, Prativindhya, Śatānīka, and Yudhiṣṭhira—with specified numbers of arrows, while striking other warriors as well.