Shloka 79
अभवन्मे मती राजन् नैषामस्तीति जीवितम् | राजन! समरांगणमें एक-दूसरेको डाँट बताते हुए उन शूरवीरोंको देखकर मेरे मनमें यह विचार उठता था कि अब इनका जीवन नहीं रहेगा || ७८ ई || तेषां दृष्टवा तु क्रुद्धानां वपूंष्यमिततेजसाम्
abhavan me mati rājann naiṣām astīti jīvitam | rājann samara-aṅgaṇe eka-dūṣareko ḍāṅṭa batāte huye tān śūrān vīkṣya mama manasi ayaṃ vicāraḥ samutthitaḥ—idānīm eṣāṃ jīvitaṃ na bhaviṣyati || teṣāṃ dṛṣṭvā tu kruddhānāṃ vapūṃṣy amita-tejasām ||
संजय म्हणाला—राजन्, माझ्या मनात असा विचार आला की आता यांचे जीवन उरणार नाही. रणांगणात ते शूर वीर परस्परांना ललकारत व धारेवर धरत दिसले, तेव्हा माझ्या चित्तात हेच ठसले—आता यांचे प्राण टिकणार नाहीत. आणि जेव्हा मी क्रोधाने पेटलेल्या, अमाप तेजाने झळकणाऱ्या त्या वीरांची देहे पाहिली…
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse conveys the moral gravity and inevitability that accompany unchecked wrath in war: mutual provocation and anger on the battlefield become signs of imminent destruction, reminding the listener that kṣatriya valor, when fused with rage, often culminates in fatal outcomes.
Sañjaya reports to King Dhṛtarāṣṭra his ominous perception during the battle: seeing the warriors angrily taunting one another and witnessing their formidable, radiant forms, he concludes that their confrontation is about to end in death.