Shloka 673
ह्ृता: सर्वा: शरौघैस्तै: कर्णपाण्डवयोस्तदा । नरेश्वरर कर्ण और भीमसेनके बाणसमूहोंसे मध्याह्नकालमें तपते हुए सूर्यकी सारी प्रचण्ड किरणें भी फीकी पड़ गयी थीं
hṛtāḥ sarvāḥ śaraughais taiḥ karṇa-pāṇḍavayos tadā | nareśvara karṇa aura bhīmasenake bāṇa-samūhoṃse madhyāhna-kālameṃ tapate hue sūryakī sārī pracaṇḍa kiraṇeṃ bhī phīkī paṛa gayī thīṃ |
संजय म्हणाला—नरेश्वर! त्या वेळी कर्ण आणि पांडव (भीमसेन) यांच्या शरौघांनी जणू मध्यान्हसूर्याच्या सर्व प्रचंड किरणांना हरपून टाकले; त्याचे तेजही फिके पडले. क्रोध व प्रतिस्पर्धेने प्रेरित त्या शरवृष्टीत सूर्यतेजही मंद भासले, जणू प्रकृतीही हिंसेच्या भयाने मागे सरकली.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse uses cosmic hyperbole—arrows outshining the midday sun—to highlight the terrifying magnitude of war. Ethically, it suggests that when rivalry and wrath dominate, even the natural order seems eclipsed; martial excellence without restraint can darken the world rather than uphold dharma.
Sañjaya describes an intense phase of combat in the Karṇa Parva: Karṇa and the Pāṇḍava champion Bhīmasena unleash such dense volleys of arrows that the sun’s fierce midday rays appear to fade, as if overwhelmed by the missile-storm.