Shloka 162
कर्णेन युधिष्ठिरानीकविदारणम् / Karṇa’s Breach of Yudhiṣṭhira’s Battle-Line
यथा हास्य भुजीौ पीनौ नागराजकरोपमौ
yathā hāsya bhujau pīnau nāgarāja-karopamau, rājendra! gajarāja-ke śuṇḍa-daṇḍa-ke samāna; jaisī isakī moṭī bhujāeṁ haiṁ tathā samasta śatruoṁ kā saṁhāra karane meṁ samartha jaisā isakā viśāla vakṣaḥsthala hai, usase sūcita hotā hai ki paraśurāma-jī kā yaha pratāpī śiṣya mahāmanasvī dharmātmā vaikartana karṇa koī prākṛta puruṣa nahīṁ hai.
दुर्योधन म्हणाला—जशा याच्या भुजा जाडजूड व बलवान आहेत, नागराजाच्या भुजांसारख्या, आणि गजराजाच्या सोंडेच्या दंडासारख्या; तसेच याचे विशाल वक्षःस्थळ सर्व शत्रूंचा संहार करण्यास समर्थ भासते—या लक्षणांवरून स्पष्ट होते की परशुरामांचा हा प्रतापी शिष्य, महात्मा धर्मात्मा वैकर्तन कर्ण हा काही साधासुधा पुरुष नाही।
दुर्योधन उवाच
Educational Q&A
External signs of strength and discipline are used to infer inner excellence: Duryodhana reads Karna’s bodily marks as evidence of extraordinary training and destiny, framing him as a dharmic, formidable ally—while also hinting at how power and loyalty can be ethically complex in war.
In the Karna Parva battle context, Duryodhana extols Karna’s exceptional might—comparing his arms to a serpent-king’s forearms and an elephant-king’s trunk—and concludes that Parashurama’s disciple Karna is no ordinary warrior, thereby bolstering confidence in their side.