Shloka 14
Pāṇḍya-vadha-anantaram Arjunasya Pravṛttiḥ
Arjuna’s Response and the Renewed Battle
तेषु प्रभग्नेषु गुरोस्तनूजं बाणै: किरीटी नवसूर्यवर्ण: । प्रच्छादयामास महा भ्रजालै- वायु: समुद्यन्तमिवांशुमन्तम्,उनके नष्ट हो जानेपर किरीटधारी अर्जुनने प्रभातकालके सूर्यकी कान्तिके समान तेजस्वी बाणोंद्वारा गुरुपुत्र अश्वत्थामाको ढक दिया, मानो वायुने उगते हुए किरणोंवाले सूर्यको मेघोंकी बड़ी भारी घटाओंसे आच्छादित कर दिया हो
teṣu prabhagneṣu guros tanūjaṁ bāṇaiḥ kirīṭī nava-sūrya-varṇaḥ | pracchādayāmāsa mahā-bhrajālair vāyuḥ samudyantam ivāṁśumantam ||
संजय म्हणाला—ते सर्व पराभूत झाल्यावर किरीटधारी अर्जुनाने प्रभातसूर्यासारख्या तेजस्वी बाणांच्या महान जाळ्याने गुरुपुत्र द्रोणि अश्वत्थामाला झाकून टाकले; जणू वाऱ्याने उगवत्या किरणमय सूर्याला घन मेघसमूहांनी आच्छादिले असावे।
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights disciplined power in dharmic warfare: Arjuna’s superior skill overwhelms an opponent decisively, and the poetic simile (sun veiled by clouds) frames martial dominance as controlled, purposeful action rather than chaotic rage.
After certain troops are routed, Arjuna (kirīṭī) turns his focus on Aśvatthāmā, Droṇa’s son, and showers him with dense, blazing volleys of arrows, effectively covering and suppressing him in battle.