Shloka 103
कर्णपर्व — पञ्चदशोऽध्यायः | Karṇa Parva, Chapter 15: Pāṇḍya’s Advance and Aśvatthāmā’s Counterstroke
निघ्नन्तमभिजन्नुस्ते शरै: शृद्जैरिवर्षभा: । उस समय संशप्तक वीर अत्यन्त रोषमें भरकर मैथुनकी इच्छावाली गायके लिये लड़नेवाले मदमत्त साँड़ोंके समान गर्जन एवं हुंकार करते हुए कुपित अर्जुनकी ओर टूट पड़े और जैसे साँड़ एक-दूसरेको सींगोंसे मारते हैं
sañjaya uvāca | nighnantam abhijannus te śaraiḥ śṛṅgair ivarṣabhāḥ |
संजय म्हणाला—अर्जुन त्यांना ठार करीत असता, संशप्तक वीर प्रचंड क्रोधाने भरून, मैथुनासाठी इच्छुक गायीकरिता झुंजणाऱ्या मदोन्मत्त बैलांसारखे गर्जना-हुंकार करीत कुपित अर्जुनावर तुटून पडले. जसे बैल एकमेकांना शिंगांनी घायाळ करतात, तसेच ते जवळून प्रहार करीत बाणवृष्टीने अर्जुनास जखमी करू लागले।
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how uncontrolled wrath and vow-driven obstinacy can eclipse discernment: courage without restraint becomes destructive, pushing warriors into futile, self-harming aggression even when dharma would demand measured action.
While Arjuna is cutting down opponents, the Saṁśaptaka fighters surge toward him in anger, bellowing like rutting bulls; they press in and strike at him, wounding him with repeated arrow-shots amid fierce close-quarters combat.