Shloka 266
भीमसेन-दुर्योधन-समागमः
Bhīmasena–Duryodhana Engagement at Sunset
शरैबहुभिरानर्च्छत् पितरं ते जनेश्वर । जनेश्वर! तत्पश्चात् उस युद्धमें सात्यकिने शीघ्र ही आपके ताऊ भीष्मके पास पहुँचकर धनुषको कानोंतक खींचकर चलाये हुए बहुत-से तीखे एवं तेज सायकोंद्वारा उन्हें बहुत पीड़ा दी
śaraibahubhir ānarccat pitaraṃ te janeśvara | janeśvara! tatpaścāt tasmin yuddhe sātyakir śīghram eva tava tātam bhīṣmam upetya dhanuḥ karṇāntam ākarṣya pracalitair bahubhis tīkṣṇaiḥ tejasvibhiḥ sāyakair atīvābādhata |
संजय म्हणाला—हे जनेश्वर! त्याने अनेक बाणांनी तुमच्या पूज्य वृद्धावर प्रचंड हल्ला चढविला. त्यानंतर त्या युद्धात सात्यकी वेगाने तुमच्या तात्या भीष्माजवळ पोहोचून धनुष्य कानापर्यंत ताणून, असंख्य तीक्ष्ण व ज्वलंत सायकांनी त्यांना अत्यंत पीडा देऊ लागला.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the harsh moral tension of kṣatriya-dharma: in war, one may be compelled to fight even the most venerable elders. Reverence remains inwardly acknowledged, yet duty to one’s cause and the rules of combat drive decisive action.
Sanjaya reports to Dhritarashtra that Satyaki quickly closes in on Bhishma and, drawing his bow to full extent, strikes him with many sharp, powerful arrows, causing him great pain amid the ongoing battle.