Shloka 62
Daiva–Puruṣakāra Discourse and the Elephant-Corps Engagement (भीमगजानीक-सम्भ्रान्ति)
स चक्रे वसुधां कीर्णा शबलै: कुसुमैरिव । भीमसेनने बहुत-से प्रासों, विचित्र यन्त्रों और चमकीले शस्त्रोंसे वहाँकी भूमिको पाट दिया, जिससे वह चितकबरे पुष्पोंसे आच्छादित-सी प्रतीत होने लगी || ६१ ह ।।
sa cakre vasudhāṁ kīrṇāṁ śabalaiḥ kusumair iva | āplutya rathinaḥ kāṁścit parāmṛśya mahābalaḥ ||
संजय म्हणाला—भीमसेनाने अनेक प्रास, विचित्र यंत्रे आणि तेजस्वी शस्त्रे यांनी रणभूमी अशी भरून टाकली की ती जणू चित्तरंग फुलांनी आच्छादित झाल्यासारखी दिसू लागली. मग तो महाबली काही रथ्यांमध्ये उडी मारून, त्यांना पकडून पकडून पाडीत गेला.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse uses a striking simile—ground looking like it is covered with colorful flowers—to show how warfare can aesthetically resemble beauty while actually being formed by destruction; it invites reflection on the deceptive appearance of glory in violence and the heavy cost of kṣatriya conflict.
Sañjaya describes a mighty warrior (contextually Bhīmasena) surging into the fray, leaping among chariot-fighters and striking them, so that the battlefield becomes strewn and mottled—like a flower-strewn earth—because of the scattered weapons and fallen combatants.