Shloka 38
सासिर्वेगवदाप्लुत्य दन्ताभ्यां वारणोत्तमम् | आरुरोह ततो मध्यं नागराजस्य मारिष,भरतश्रेष्ठ) उस सेनाके सैनिकोंने भीनसेनको युद्धमें मनुष्य नहीं, कोई देवता समझा। आर्य! तदनन्तर महाबाहु भीमसेन जोर-जोरसे गर्जना करके हाथमें तलवार लिये वेगपूर्वक उछलकर गजराजके दाँतोंके सहारे उसके मस्तकपर चढ़ गये
sa-āsir vegavad āplutya dantābhyāṁ vāraṇottamam | āruroha tato madhyaṁ nāgarājasya māriṣa ||
हातात खड्ग घेऊन भीमसेन वेगाने उडी मारून श्रेष्ठ हत्तीच्या दातांचा आधार घेत, हे आर्य, त्या नागराजाच्या मस्तकाच्या मध्यभागी—शिरोभागी—चढला.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the kṣatriya ideal of fearless resolve and extraordinary effort in battle; it also shows how visible courage can reshape perception—warriors begin to see a human hero as ‘divine’ due to unmatched prowess.
Bhīma, roaring and holding a sword, leaps up and uses the elephant’s tusks as footholds to climb onto the head of the great war-elephant, astonishing the surrounding soldiers.