Shloka 21
ते तं भुक्त्वा स्वर्गलोकं विशालं क्षीणे पुण्ये मर्त्यलोक॑ विशन्ति । एवं त्रयीधर्ममनुप्रपन्ना गतागतं कामकामा लभन्ते,वे उस विशाल स्वर्गलोकको भोगकर पुण्य क्षीण होनेपर मृत्युलोकको प्राप्त होते हैं। इस प्रकार स्वर्गके साधनरूप तीनों वेदोंमें कहे हुए सकामकर्मका आश्रय लेनेवाले और भोगोंकी कामनावाले पुरुष बार-बार आवागमनको प्राप्त होते हैं, अर्थात् पुण्यके प्रभावसे स्वर्गमें जाते हैं और पुण्य क्षीण होनेपर मृत्युलोकमें आते हैं:
te taṁ bhuktvā svargalokaṁ viśālaṁ kṣīṇe puṇye martyalokaṁ viśanti | evaṁ trayīdharmam anuprapannā gatāgataṁ kāmakāmā labhante ||
ते त्या विशाल स्वर्गलोकाचा उपभोग करून, पुण्य क्षीण झाल्यावर पुन्हा मर्त्यलोकात प्रवेश करतात. अशा रीतीने तीन वेदांत सांगितलेल्या सकाम धर्माचा आश्रय घेणारे, भोगांची कामना करणारे, वारंवार येणे-जाणेच प्राप्त करतात.
अजुन उवाच
Educational Q&A
Heaven gained through merit from desire-motivated Vedic rites is impermanent; when puṇya is exhausted, one returns to the mortal realm. Therefore, pleasure-driven ritualism yields only cyclical return (saṁsāra), not lasting liberation.
In the Gītā discourse within Bhīṣma Parva, the speaker explains the limitation of those who pursue heavenly enjoyment through Vedic sacrificial religion: they reach svarga, enjoy it, and then fall back to martyaloka once their accumulated merit is spent.