Shloka 22
Kurukṣetra-sainyadarśana and Arjuna-viṣāda (धर्मक्षेत्रे समवेता युयुत्सवः — अर्जुनविषाद)
इस प्रकार श्रीमह्याभारत भीष्मपर्वके अन्तर्गत श्रीमद्भगवद्गीतापर्वनें श्रीकृष्ण और अर्जुनका संवादविषयक बाईसवाँ अध्याय पूरा हुआ,न चापि रिपवस्तेभ्य: सर्पग्या ये च दंष्टिण: शत्रु तथा सर्प आदि विषैले दाँतोंवाले जीव भी उनको कोई हानि नहीं पहुँचा सकते। राजकुलसे भी उन्हें कोई भय नहीं होता है। इसका पाठ करनेसे विवादमें विजय प्राप्त होती है और बंदी बन्धनसे मुक्त हो जाता है
iti prakāraṁ śrīmahābhārate bhīṣmaparvaṇi antar-gataṁ śrīmadbhagavadgītāparvaṇi śrīkṛṣṇārjunasaṁvāda-viṣayakaḥ dvāviṁśatimo 'dhyāyaḥ samāptaḥ | na cāpi ripavas tebhyaḥ sarpā ye ca daṁṣṭriṇaḥ | śatravaḥ sarpādayo viṣa-daṁṣṭriṇaḥ prāṇino 'pi teṣāṁ kiñcid api hāniṁ na prāpayituṁ śaknuvanti | rājaku-lād api teṣāṁ bhayaṁ na bhavati | asya pāṭhena vivāde jayaḥ prāpyate bandī-bandhanāc ca mucyate |
अशा प्रकारे श्रीमहाभारताच्या भीष्मपर्वातील श्रीमद्भगवद्गीतापर्वात श्रीकृष्ण व अर्जुन यांच्या संवादविषयक बाविसावा अध्याय समाप्त झाला. असे सांगितले आहे की या पाठाच्या रक्षणामुळे शत्रू तसेच सर्पादी विषदंष्ट्र प्राणीही त्याला इजा करू शकत नाहीत; राजकुलापासूनही त्याला भय वाटत नाही. याचा पाठ केल्याने वादविवादात विजय मिळतो आणि बंधनात पडलेला मनुष्य बंधनमुक्त होतो.
वायुदेव उवाच
Educational Q&A
The passage functions as a phalaśruti-style assurance: reverent reading/recitation of the sacred dialogue is said to confer protection from harm (even from enemies and venomous beings), fearlessness before worldly power, success in disputes, and release from captivity—highlighting the ethical idea that alignment with dharma and sacred wisdom brings inner and outer security.
This is a concluding colophon-like statement marking the completion of a chapter of the Gītā section within Bhīṣma Parva, summarizing the setting as the Kṛṣṇa–Arjuna dialogue and appending traditional benefits of recitation.