Shloka 9
पाण्डवानीकिनीमध्यमाससाद विशाम्पते । प्रजानाथ! तत्पश्चात् पांचालराज ट्रुपद तथा धृष्टकेतुकी कुछ भी परवा न करके वे पाण्डव-सेनाके भीतर घुस आये ।।
sañjaya uvāca | tataḥ sātyakibhīmau ca pāṇḍavaṃ ca dhanañjayam atāḍayan raṇe bhīṣmaṃ sahitāḥ sarvasṛñjayāḥ | ṣaḍetān niśitair bhīṣmaḥ pravivyādha uttamaiḥ śaraiḥ |
संजय म्हणाला—तेव्हा सात्यकी, भीम आणि पांडव धनंजय अर्जुन—समस्त सृंजय वीरांसह—रणभूमीवर भीष्मावर एकत्र तुटून पडले. पण भीष्माने तीक्ष्ण, श्रेष्ठ व प्रचंड वेगवान, मर्मस्थाने व कवच भेदणाऱ्या बाणांनी त्या सहा अग्रगण्य महारथींना—सात्यकी, भीमसेन, अर्जुन, विराट, द्रुपद आणि पार्षतपुत्र धृष्टद्युम्न—भेदून अत्यंत जखमी केले.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the uncompromising logic of kṣatriya-dharma in war: collective assault and individual excellence both operate within the battlefield’s code, while the deeper moral strain—fighting a venerable elder like Bhīṣma—remains a silent ethical backdrop.
Sātyaki, Bhīma, and Arjuna, supported by the Sṛñjaya forces, attack Bhīṣma; Bhīṣma responds by shooting sharp, superior arrows and grievously wounding six leading opponents.