Shloka 19
तं शब्दं तुमुलं श्रुत्वा पाण्डवानां महारथा:
sañjaya uvāca |
taṁ śabdaṁ tumulaṁ śrutvā pāṇḍavānāṁ mahārathāḥ |
atāḍayan raṇe bhīṣmaṁ sahitāḥ sarvasṛñjayāḥ ||
संजय म्हणाला—पांडवांनी उठविलेला तो प्रचंड, कोलाहलमय गर्जना ऐकून सर्व सृंजय-महारथी एकत्र संघटित होऊन रणात भीष्मांवर धावून गेले. शतघ्नी, परिघ, फरसा, मुद्गर, मुसळ, प्रास, गोफण, सुवर्णपंखांचे बाण, शक्ती, तोमर, कम्पन, नाराच, वत्सदंत व भुशुण्डी अशा विविध अस्त्र-शस्त्रांनी त्यांनी त्यांना सर्व बाजूंनी आघात करून रणभूमीत पीडा देऊ लागले.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the battlefield tension between personal reverence and martial duty: once a revered elder like Bhīṣma leads the opposing army, the warriors’ obligation to their side and to the rules of war compels a united assault, illustrating how kṣatriya-dharma can demand hard, impersonal action.
Sañjaya reports that, after hearing the Pāṇḍavas’ tremendous battle-roar, the Sṛñjaya great warriors collectively attack Bhīṣma in the fight, striking him from all directions as the battle intensifies around the Kuru commander.