Shloka 166
अभिपेतुर्भुशं क्रुद्धाश्छादयन्तश्न॒ पाण्डवम् | भीष्मके धनुषका काटा जाना कौरव महारथियोंको सहन नहीं हुआ। द्रोण
sañjaya uvāca | abhipeturbhuśaṃ kruddhāś chādayantaś ca pāṇḍavam |
संजय म्हणाला—ते अत्यंत क्रुद्ध होऊन पांडुनंदन अर्जुनावर तुटून पडले आणि आक्रमणाचा जोर वाढवीत बाणांच्या वर्षावाने त्याला झाकू लागले. भीष्माच्या धनुष्याची टंकार त्यांना सहन झाली नाही; द्रोण, कृतवर्मा, सिंधुराज जयद्रथ, भूरिश्रवा, शल, शल्य आणि भगदत्त—हे सात महारथी रोषाने पेटून किरीटधारी फाल्गुनाकडे धावले आणि दिव्य अस्त्र-शस्त्रांचे सामर्थ्य दाखवीत अर्जुनाला क्रोधपूर्वक शरांनी आच्छादित करू लागले.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how anger (krodha) escalates conflict: when warriors act from wrath, violence intensifies and becomes collective and overwhelming. Ethically, it contrasts disciplined duty with passion-driven aggression, reminding the listener that inner states shape outer actions even in a dharma-framed war.
Sañjaya reports that opposing warriors, furious, charge at the Pāṇḍava—understood here as Arjuna—and begin to ‘cover’ him with a dense shower of arrows, indicating a coordinated, high-pressure assault on a key fighter.