Shloka 39
(तथा पुनर्जघानाशु पाण्डवानां महारथान् | शरैरशनिकल्पैश्न शिताग्रैश्न सुपर्वभि: ।।
sañjaya uvāca |
tathā punar jaghānāśu pāṇḍavānāṁ mahārathān |
śarair aśanikalpaiś ca śitāgraiś ca suparvabhiḥ ||
संजय म्हणाला—त्यानंतर त्याने पुन्हा अतिशय वेगाने पांडवांच्या महारथींवर वज्रासारख्या, तीक्ष्ण अग्राच्या व सुजोड बाणांचा वर्षाव केला; जणू रणभूमी लोखंडी वादळच झाली. त्या वेळी पांचालराज द्रुपद, पराक्रमी धृष्टकेतु, पांडुनंदन भीमसेन, पार्षत धृष्टद्युम्न, यमज नकुल-सहदेव, चेकितान, केकयांचे पाच राजकुमार, महाबाहु सात्यकि, सुभद्रापुत्र अभिमन्यु, घटोत्कच, द्रौपदीचे पाच पुत्र, शिखंडी, वीर कुंतिभोज, सुशर्मा व विराट—हे आणि इतरही अनेक पांडवपक्षीय महाबली भीष्माच्या बाणांनी पीडित होऊन शोकसागरात बुडत होते; पण अर्जुनाने त्या सर्वांचा उद्धार केला.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the harsh reality of dharma in war: skill and duty manifest as relentless force, yet such force creates suffering that demands counter-duty—protection and rescue of one’s side. It frames martial excellence as ethically weighty, not merely triumphant.
Sañjaya reports that the opposing commander again rapidly assails the Pāṇḍava elite with thunderbolt-like, sharp, well-made arrows, intensifying the crisis on the battlefield and setting the stage for a response by protectors on the Pāṇḍava side.