Shloka 33
तं॑ भीमो दशभिर्विद्ध्वा पुनर्विव्याध पञ्चभि: | सारथिं चास्य भल्लेन रथनीडादपातयत्,एकैकं त्रिभिरानर्च्छत् कड़ुकबर्हिणवाजितै: । उसके बाद सुशर्मा और कृपाचार्यको भी तीन-तीन बाणोंसे बींध डाला। राजेन्द्र! फिर समरांगणमें प्राग्ज्योतिषनरेश भगदत्त, सिन्धुराज जयद्रथ, चित्रसेन, विकर्ण, कृतवर्मा, दुर्मीषण तथा महारथी विन्द और अनुविन्द--इनमैंसे प्रत्येकको गीधकी पाँखसे युक्त तीन- तीन बाणोंद्वारा विशेष पीड़ा दी
sañjaya uvāca | taṃ bhīmo daśabhir viddhvā punar vivyādha pañcabhiḥ | sārathiṃ cāsya bhallena rathanīḍād apātayat | ekaikaṃ tribhir ānarccchat kaḍukabarhiṇavājitaiḥ |
संजय म्हणाला—भीमाने त्याला दहा बाणांनी भेदून पुन्हा पाच बाणांनी जखमी केले. आणि भल्ल नावाच्या रुंद मुखाच्या बाणाने त्याचा सारथी रथाच्या आसनावरून खाली पाडला. नंतर गिधाडाच्या पिसांनी युक्त बाणांनी त्याने प्रत्येक विरोधकास तीन-तीन बाण मारून तीव्र वेदना दिल्या.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse foregrounds kṣatriya-dharma in its stark form: disciplined martial skill used decisively in war. Ethically, it reminds the reader that prowess and strategy operate within a tragic conflict where duty is performed amid grave human cost.
Sañjaya reports Bhīma’s rapid sequence of attacks: he pierces a foe with multiple arrows, then uses a bhalla to knock the enemy charioteer from the chariot-seat, and proceeds to strike each opposing warrior with three vulture-feather-fletched arrows, intensifying their suffering and turning the tide in that exchange.