Shloka 27
Bhīṣma–Karṇa Saṃvāda on the Śaraśayyā (भीष्म–कर्ण संवादः शरशय्यायाम्)
तस्य पार्थो धनुश्छित्त्वा हस्तावापं च पञठ्चभि: । अथैनं सायकैस्तीकषणैर्भुशं विव्याध मर्मणि
sañjaya uvāca | tasya pārtho dhanuś chittvā hastāvāpaṃ ca pañcabhiḥ | athainaṃ sāyakais tīkṣṇair bhṛśaṃ vivyādha marmaṇi | ekaikaṃ tribhir ānarccchat kaṅkabārhiṇavājitaiḥ |
संजय म्हणाला—तेव्हा पार्थ अर्जुनाने पाच बाणांनी त्याचे धनुष्य आणि हस्तरक्षक छेदले; मग तीक्ष्ण सायकांनी त्याच्या मर्मस्थानी अत्यंत घाव घातला. त्यानंतर त्याने विरोधी योद्ध्यांना एकेक करून तीन-तीन गिधाडपिसयुक्त बाणांनी भेदले.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights disciplined martial conduct: Arjuna first disables the opponent’s weapon and protection, then delivers precise strikes. It reflects kṣatriya-dharma as controlled, skillful action—tactical restraint preceding decisive force.
Sañjaya describes Arjuna’s rapid archery: he severs an enemy’s bow and hand-guard with five arrows, then pierces him in vital points with sharp shafts, and proceeds to strike each adversary with three feathered arrows.