Shloka 20
सैन्यसंनिवेशः (Sainyasaṃniveśaḥ) — Deployment, Omens, and Yuddha-Dharma Conventions
उदतिष्ठद् रजो भौम॑ न प्राज्ञायत किंचन । अस्तड़त इवादित्ये सैन्येन सहसा55वृते,धरतीसे धूल उड़कर आकाशमें छा गयी। कुछ भी सूझ नहीं पड़ता था। सेनाकी गर्दसे सहसा आच्छादित हो जानेके कारण सूर्य अस्त हो गये-से जान पड़ते थे
udatiṣṭhad rajo bhaumaṁ na prājñāyata kiṁcana | astaṁ gata ivāditye sainyena sahasāvṛte ||
भूमीतून धूळ उडून आकाशात पसरली; काहीच स्पष्ट दिसत नव्हते। सैन्याच्या गर्दीने सहसा सर्वत्र आच्छादन झाल्यामुळे सूर्यही जणू अस्ताला गेला आहे असे भासत होते।
वैशग्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how war generates literal and moral obscurity: when violence erupts, clarity of perception and judgment is lost, symbolized by dust blotting out the sun.
As the armies move and clash, a massive cloud of dust rises from the ground, covering everything so completely that visibility is lost and the sun appears to have set.