Shloka 10
यदा द्रोणसुतो गर्भान् पाण्डूनां हन्ति माधव । तदा किल त्वया द्रौणि: क्रुद्धेनोक्तोडरिमर्दन,'शत्रुमर्दन माधव! जब द्रोणपुत्र अश्वत्थामा पाण्डवोंके गर्भकी भी हत्या करनेका प्रयत्न कर रहा था, उस समय तुमने कुपित होकर उससे कहा था
yadā droṇasuto garbhān pāṇḍūnāṃ hanti mādhava | tadā kila tvayā drauṇiḥ kruddhenokto darimardana ||
वैशंपायन म्हणाले— हे माधवा! जेव्हा द्रोणपुत्र अश्वत्थामा पांडवांच्या गर्भस्थ वंशजांचाही नाश करावयास उद्यत झाला, तेव्हा—असे स्मरणात आहे—तू धर्मयुक्त क्रोधाने, हे शत्रुमर्दना, त्या द्रोणपुत्रास उद्देशून म्हणाला होतास।
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
Even in war, dharma sets limits: the deliberate destruction of the unborn is portrayed as an extreme adharma. Kṛṣṇa’s anger signals moral condemnation and the duty to protect the helpless, holding perpetrators accountable.
Vaiśampāyana recalls a moment when Aśvatthāmā attempted to annihilate the Pāṇḍava line by targeting their unborn children. In response, Kṛṣṇa, described as a crusher of foes, angrily addressed and rebuked Aśvatthāmā.