Shloka 96
गायतां पर्वतेन्द्रस्य दिवस्पृणिव नि:स्वन: । जैसे मुनिगणोंसे मेरुकी शोभा होती है, उसी प्रकार द्वारकावासियोंके समागमसे वह पर्वत अत्यन्त दर्शनीय हो गया था। भरतनन्दन! उस पर्वतराजके शिखरपर हर्षोन्मत्त होकर गाते हुए स्त्री-पुरुषोंका सुमधुर शब्द मानो स्वर्गलोकतक व्याप्त हो रहा था
gāyatāṃ parvatendrasya divaspṛṇiva niḥsvanaḥ |
पर्वतेन्द्राच्या शिखरावर गाणाऱ्या स्त्री-पुरुषांचा निनाद जणू स्वर्गलोकापर्यंत भरून राहिला होता. जसे मुनिगणांच्या समागमाने मेरू शोभतो, तसे द्वारकावासीयांच्या जमावाने तो पर्वत अत्यंत दर्शनीय झाला होता. भरतनंदना! त्या गिरिराजाच्या शिखरावरून हर्षोन्मत्त जनांचे सुमधुर गायन जणू देवलोकापर्यंत व्याप्त होत होते.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how collective harmony and joyful, auspicious conduct can transform a place into something spiritually and aesthetically elevated—so powerful that it is likened to reaching heaven. It also uses the Meru-and-sages simile to suggest that noble company itself is an ornament.
A festive gathering has formed on the summit of a great mountain. Men and women, overcome with joy, sing so sweetly and loudly that their resonance seems to pervade the sky; the mountain’s beauty is intensified by the assembly of the people of Dvārakā, like Meru adorned by sages.