Shloka 36
Marutta’s Sacrifice: Indra’s Threat, Saṃvarta’s Mantric Restraint, and Divine Reconciliation (अध्याय १०)
एवंगुण: सम्बभूवेह राजा यस्य क्रतौ तत् सुवर्ण प्रभूतम् । तत् त्वं समादाय नरेन्द्र वित्तं यजस्व देवांस्तर्पयानो निवापै:
evaṁguṇaḥ sambabhūveha rājā yasya kratau tat suvarṇa-prabhūtam | tat tvaṁ samādāya narendra vittaṁ yajasva devāṁs tarpayāno nivāpaiḥ, narendra |
नरेन्द्रा! राजा मरुत्त असेच गुणसंपन्न व प्रभावशाली होते; त्यांच्या यज्ञात विपुल सुवर्ण एकत्र झाले होते. म्हणून तू ते धन मागवून यज्ञभागाच्या आहुतींनी देवांना तृप्त करीत यजन कर.
व्याय उवाच
Educational Q&A
Royal wealth is to be used in dharmic ways—especially to uphold yajña and rightful giving—so that prosperity serves the gods, society, and order rather than mere personal accumulation.
The speaker points to King Marutta as an exemplar whose sacrifice generated abundant gold, and urges the addressed king to obtain that wealth and conduct sacrifices, satisfying the gods through proper oblations.