Shloka 52
Chatra–Upānah Dāna: Origin Narrative
Jamadagni–Reṇukā–Sūrya Saṃvāda
आख्यानं य इदं युक्त: पठेत् पर्वणि पर्वणि । न मूर्ख जनयेत् पुत्र॑ न भवेच्च निराकृति:
ākhyānaṃ ya idaṃ yuktaḥ paṭhet parvaṇi parvaṇi | na mūrkhaṃ janayet putraṃ na bhavec ca nirākṛtiḥ ||
अगस्त्य म्हणाले—जो संयमित व एकाग्रचित्त होऊन पर्वोपर्वी या पवित्र आख्यानाचे पठण करतो, त्याला कधी मूर्ख पुत्र होत नाही; आणि तो स्वतःही न अंगहीन होतो, न उद्दिष्टात अपयशी ठरतो.
अगस्त्य उवाच
Educational Q&A
Steady, disciplined recitation of a dharmic narrative is presented as a transformative practice: it cultivates clarity and auspiciousness, leading to worthy offspring and a life free from bodily deficiency or thwarted aims.
Agastya concludes or endorses the value of the preceding sacred account by stating its phala-śruti (promise of results): one who recites it regularly and with focused mind gains tangible and moral benefits.