Shloka 6
Brāhmaṇa-vandana: Criteria for Veneration, Disciplined Speech, and Protective Kingship (अनुशासनपर्व, अध्याय ८)
संसत्सु वदतां तात हंसानामिव संघश: । मड्ुल्यरूपा रुचिरा दिव्यजीमूतनि:स्वना:
saṃsatsu vadatāṃ tāta haṃsānām iva saṃghaśaḥ | maṅgalyarūpā rucirā divyajīmūtaniḥsvanāḥ ||
भीष्म म्हणाले—तात युधिष्ठिर! ते सभेत बोलतात तेव्हा हंससमूहाच्या नादाप्रमाणे त्यांची वाणी प्रकटते—सुंदर, मंगलमय, रुचिर आणि दिव्य मेघगर्जनेसारखी गंभीर. असे ब्राह्मण—आचरणात विनीत, स्वाध्यायात तत्पर, इंद्रियनिग्रही, मृदुभाषी, शास्त्रज्ञान व सदाचार यांनी युक्त, आणि अविनाशी परमात्म्याचे ज्ञाते—मला प्रिय आहेत. राजा जर त्या महात्म्यांचे वचन ऐकू इच्छितो, तर त्यांचा उपदेश इहलोक व परलोक—दोन्ही ठिकाणी हित व सुख देतो.
भीष्म उवाच
Educational Q&A
A king should value and listen to learned, self-controlled, ethically grounded Brahmanas whose speech is gentle, auspicious, and well-formed; such counsel benefits both worldly governance and the afterlife.
In the Anushasana Parva, Bhishma instructs Yudhishthira on dharma and ideal social conduct; here he praises the exemplary Brahmanas whose dignified speech in assemblies resembles the pleasing, deep resonance of swans and rain-clouds.