Shloka 12
Aṣṭāvakra’s Visit to Kubera: Hospitality, Temptation, and the Ethics of Restraint (अष्टावक्र-वैश्रवणोपाख्यानम्)
पितृविप्रवधेनाहमार्तो वै पाण्डवाग्रज । शुचिर्भूत्वा महादेवं गतो5स्मि शरणं नूप
pitṛ-vipra-vadhena aham ārto vai pāṇḍavāgraja | śucir bhūtvā mahādevaṁ gato 'smi śaraṇaṁ nṛpa ||
वैशंपायन म्हणाले— हे पांडवाग्रजा, हे नरेश्वरा! पितृतुल्य ज्येष्ठांचा वध आणि एका ब्राह्मणाचा वध करून मी पितृहत्येचे व ब्रह्महत्येचे पाप ओढवून घेतले; त्यामुळे मी अत्यंत दुःखी झालो. मग शुद्ध भावाने मी महादेवाच्या शरण गेलो. शरणागत होऊन मी याच नामांनी रुद्रदेवाची स्तुती केली. तेव्हा भगवान महादेव माझ्यावर फार प्रसन्न झाले आणि आपला परशु व दिव्यास्त्रे देऊन म्हणाले—“तुला पाप लागणार नाही. युद्धात तू अजेय होशील. मृत्यू तुझ्यावर वर्चस्व गाजवू शकणार नाही, आणि तू अजर-अमर होशील.”
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
Even grave moral transgressions (such as killing elders or a brāhmaṇa) generate intense inner suffering and ethical burden; the passage emphasizes purification through sincere surrender (śaraṇāgati) and devotion, and portrays divine grace as capable of lifting guilt and restoring strength when one seeks refuge with humility and purity of intent.
The speaker recounts being overwhelmed by remorse for killings that amount to pitṛ-vadha and vipra-vadha. He approaches Mahādeva (Śiva) as a refuge, praises Rudra, and receives Śiva’s favor—symbolized by the gift of the axe and divine weapons and by assurances of freedom from sin and invincibility.