Shloka 161
रुद्र-स्तवराजः (Rudra-Stavarāja) — Exempla of Śiva’s Boons and the Hymn’s Phalaśruti
भक्त्या हाुनन्यमीशानं परं देव॑ सनातनम् | कर्मणा मनसा वाचा भावेनामिततेजस:
bhaktyā hāunanyam īśānaṁ paraṁ devaṁ sanātanam | karmaṇā manasā vācā bhāvenāmitatejasaḥ ||
वायू म्हणाला—भक्तीने अनन्यभाव ठेवून परम सनातन देव ईशानाची उपासना करा. जे कर्माने, मनाने, वाणीने आणि भावाने जगदीश्वर शिवाचे निरंतर ध्यान करतात, ते अमित तेजाने संपन्न होतात. आणि जे त्यांच्याविषयी ऐकतात-ऐकवतात, त्यांच्या महिमेचे कथन-चर्चा करतात व या स्तोत्राने सदैव स्तुती करतात, ते स्वतःही स्तुत्य होऊन सदैव संतुष्ट राहतात व त्यातच रमतात.
वायुदेव उवाच
Educational Q&A
Single-pointed devotion to Śiva—expressed through action, thought, speech, and heartfelt intention—purifies the devotee and yields ‘amita-tejas’, an immeasurable spiritual potency. Continual remembrance, praise, and sharing of His glory are presented as ethical-spiritual disciplines that lead to contentment and inner joy.
In Anuśāsana Parva, Vāyu speaks in praise of Śiva and describes the conduct and fruits of devoted worship: constant meditation in all daily states (waking, sleeping, moving, resting) and ongoing recitation/listening of Śiva’s praises. The passage frames devotion as a lived practice rather than a momentary ritual.