Shloka 92
Śiva-stavarāja: Upamanyu’s Preface and Initiation of the Śarva-Nāma Enumeration
Anuśāsana-parva 17
यजुः:पादभुजो गुहा:ः प्रकाशो जड्रमस्तथा । अमोघार्थ: प्रसादश्ष अभिगम्य: सुदर्शन:
yajuḥ-pāda-bhujo guhyaḥ prakāśo jaṅgamas tathā | amoghārthaḥ prasādaś ca abhigamyaḥ sudarśanaḥ ||
वायू म्हणाला—ज्याचे हात-पाय यजुर्वेद आहेत; जो स्वरूपाने गूढ आहे, तरी कृपेने भक्तांसमोर स्वतःला प्रकट करतो; जो सर्व प्राण्यांत संचारतो; ज्याचा हेतू अमोघ आहे—योग्य मागणी सफल करणारा; जो करुणेने लवकर प्रसन्न होतो; जो सहज प्राप्त होतो; आणि ज्याचे दर्शन अत्यंत सुंदर आहे.
वायुदेव उवाच
Educational Q&A
The verse praises the Divine as both transcendent and accessible: hidden in essence yet self-revealing through grace, unfailing in fulfilling rightful aims, and approachable to sincere seekers—linking Vedic order (Yajurveda) with ethical devotion.
Vāyu is reciting a sequence of epithets (nāma-style praise), describing the Lord’s qualities—Vedic embodiment, secrecy and revelation, compassionate readiness to be pleased, and easy approachability—within a devotional-theological passage of the Anuśāsana Parva.