Shloka 79
Śiva-stavarāja: Upamanyu’s Preface and Initiation of the Śarva-Nāma Enumeration
Anuśāsana-parva 17
दम्भो हादम्भो वैदम्भो वश्यो वशकर: कलि: । लोककर्ता पशुपतिर्महाकर्ता हनौषध:
vāyudeva uvāca | dambho ’dambho vaidambho vaśyo vaśakaraḥ kaliḥ | lokakartā paśupatiḥ mahākartā anauṣadhaḥ ||
वायू म्हणाले—तो शत्रूंचा दमन करणारा, तरीही दंभहीन; दंभहीनांचा आप्त; भक्तांच्या अधीन होणारा आणि इतरांना वश करणारी शक्ती असणारा. तोच कलियुग-रूप काळ; लोककर्ता, जीवांचा स्वामी, पंचमहाभूतादि समस्त सृष्टी घडविणारा महाकर्ता; आणि अन्न-औषधांवर अवलंबून नसणारा आहे.
वायुदेव उवाच
Educational Q&A
True divine greatness combines absolute sovereignty (creator, lord of beings, controller of all) with freedom from vanity and even a voluntary ‘dependence’ on devotees—showing that humility and devotion are not opposed to power but are its highest expression.
Vāyu is reciting a sequence of epithets—praise-names describing the supreme deity’s qualities—moving from ethical traits (non-ostentation, favor toward the humble, responsiveness to devotees) to cosmic functions (Time as Kali, creation, lordship over beings) and transcendence of bodily needs.