Shloka 24
Śiva-stavarāja: Upamanyu’s Preface and Initiation of the Śarva-Nāma Enumeration
Anuśāsana-parva 17
ब्रह्मलोकसे यह स्तवराज स्वर्गलोकमें उतारा गया। पहले इसे तण्डिमुनिने प्राप्त किया था, इसलिये यह “तण्डिकृत सहख्ननामस्तवराज' के रूपमें प्रसिद्ध हुआ ।।
svargāc caiva atra bhūlokaṁ taṇḍinā hy avatāritaḥ | sarva-maṅgalam āḍhūlyaṁ sarva-pāpa-praṇāśanam ||
नंतर तण्डि मुनींनी तो स्वर्गातून मनुष्यलोकात अवतरविला. म्हणून तो ‘तण्डिकृत सहस्रनाम स्तवराज’ म्हणून प्रसिद्ध झाला—तो सर्व मंगलांतील परम मंगल आणि सर्व पापांचा नाश करणारा आहे.
वायुदेव उवाच
Educational Q&A
Sacred praise, when received and transmitted through a trustworthy lineage, is presented as ethically transformative: it promotes auspiciousness (maṅgala) and supports moral purification by removing the burden of sin (pāpa).
Vāyu identifies the hymn’s origin and authority: it descended from Svarga to the human world through the sage Taṇḍi, and therefore became known as the Taṇḍi-composed ‘Sahasranāma Stavarāja’, celebrated for bestowing welfare and destroying sins.