Shloka 13
Śiva-stavarāja: Upamanyu’s Preface and Initiation of the Śarva-Nāma Enumeration
Anuśāsana-parva 17
यदा तेनाभ्यनुज्ञात: स्तुतो वै स तदा मया । अनादिनिधनस्याहं जगद्योनेर्महात्मन:,शृणु नाम्नां च यं कृष्ण यदुक्तं पद्मययोनिना । श्रीकृष्ण! जो वरदायक, वरेण्य (सर्वश्रेष्ठ), विश्वरूप और बुद्धिमान् हैं, उन भगवान् शिवका पद्ययोनि ब्रह्माजीके द्वारा वर्णित नाम-संग्रह श्रवण करो ।।
vāyudeva uvāca | yadā tenābhyanujñātaḥ stuto vai sa tadā mayā | anādinidhanasyāhaṃ jagadyoner mahātmanaḥ, śṛṇu nāmnāṃ ca yaṃ kṛṣṇa yaduktaṃ padmayoninā | śrīkṛṣṇa! yo varadāyakaḥ, vareṇyaḥ (sarvaśreṣṭhaḥ), viśvarūpaḥ ca buddhimān, tādṛśasya bhagavataḥ śivasya padmayoni-brahmaṇā varṇitaṃ nāma-saṅgrahaṃ śṛṇu || daśanāma-sahasrāṇi yānyāha prapitāmahaḥ |
जेव्हा त्यांची आज्ञा मला प्राप्त झाली, तेव्हा मी त्यांची स्तुती केली. आता, हे कृष्णा, ऐक—मी त्या महात्मा, जगत्-योनि, अनादि-निधन प्रभूच्या नामसंग्रहाचे वर्णन करीन, जसे पद्मयोनि ब्रह्मदेवांनी सांगितले आहे. हे श्रीकृष्णा, वरदायक, वरेण्य, विश्वरूप आणि परम धीर-प्रज्ञ भगवान् शिवांचे नामसंग्रह ऐक—हीच ती दहा हजार नामसमूह आहेत, जे प्रपितामह (ब्रह्मा) यांनी उच्चारले.
वायुदेव उवाच
Educational Q&A
The verse frames the ethical-religious value of reverent speech: divine praise (stuti) is offered with permission and humility, and the recitation/hearing of sacred names is presented as a disciplined devotional act that orients the listener toward the eternal, all-encompassing source of the cosmos.
Vāyudeva addresses Kṛṣṇa, stating that after receiving consent he praised the deity, and now he will transmit a name-compendium of Bhagavān Śiva as originally spoken by the Lotus-born Brahmā (the Grandsire), introducing an extensive litany of Śiva’s epithets.