Shloka 15
Āpava
Vasiṣṭha) and the Vasus: the Kāmadhenu Theft and the Curse (Śaṃtanu–Gaṅgā Saṃvāda
ययातिरुवाच सन्ति लोका बहवस्ते नरेन्द्र अप्येकैक: सप्तसप्ताप्यहानि । मधुच्युतो घृतपृक्ता विशोका- स्ते नानतवन्त: प्रतिपालयन्ति,ययातिने कहा--नरेन्द्र! आपके तो बहुत लोक हैं, यदि एक-एक लोकमें सात-सात दिन रहा जाय तो भी उनका अन्त नहीं है। वे सब-के-सब अमृतके झरने बहाते हैं एवं घृत (तेज)-से युक्त हैं। उनमें शोकका सर्वथा अभाव है। वे सभी लोक आपकी प्रतीक्षा कर रहे हैं
yayātir uvāca—santi lokā bahavas te narendra, apy ekaikaḥ saptasaptāpy ahāni; madhucyuto ghṛtapṛktā viśokās te nāntavantaḥ pratipālayanti.
ययाति म्हणाला—नरेन्द्रा! तुझे अनेक लोक आहेत; प्रत्येक लोकात सात-सात दिवस राहिले तरी त्यांचा अंत गाठता येणार नाही. ते मधुर अमृतधारा झिरपवितात आणि घृतासारख्या तेजाने परिपूर्ण आहेत; तेथे शोकाचा लवलेश नाही. ते अनंत लोक तुझी वाट पाहत आहेत.
प्रतर्दन उवाच
Educational Q&A
The verse underscores the vastness and allure of merit-born heavenly realms—depicted as sorrowless and overflowing with sweetness and radiance—while implicitly reminding that such enjoyments are still within the domain of finite experience and expectation; they are rewards that ‘await’ the king, tied to his deeds and status.
Yayāti addresses a king, praising the multitude of worlds destined for him. He describes these realms as endless in extent, nectar-flowing and radiant, entirely free from grief, and ready to receive the king—an exhortation that elevates the king’s standing and frames his future reward in cosmic terms.