Shloka 41
Duḥṣantasya Vana-praveśaḥ
King Duḥṣanta’s Entry into the Forest Hunt
त॑ राजसत्तमं प्रीतास्तदा मतिमतां वर | स पितृणां नियोगं तमनतिक्रम्य पार्थिव:,और जो कन्या थी उसे राजाने अपनी पत्नी बना लिया। उसका नाम था गिरिका। बुद्धिमानोंमें श्रेष्ठ जनममेजय! एक दिन ऋतुकालको प्राप्त हो स्नानके पश्चात् शुद्ध हुई वसुपत्नी गिरिकाने पुत्र उत्पन्न होने योग्य समयमें राजासे समागमकी इच्छा प्रकट की। उसी दिन पितरोंने राजाओंमें श्रेष्ठ वसुपर प्रसन्न हो उन्हें आज्ञा दी--'तुम हिंसक पशुओंका वध करो।' तब राजा पितरोंकी आज्ञाका उल्लंघन न करके कामनावश साक्षात् दूसरी लक्ष्मीके समान अत्यन्त रूप और सौन्दर्यके वैभवसे सम्पन्न गिरिकाका ही चिन्तन करते हुए हिंसक पशुओंको मारनेके लिये वनमें गये
vaiśaṃpāyana uvāca | taṃ rājasattamaṃ prītās tadā matimatāṃ vara | sa pitṝṇāṃ niyogaṃ tam anatikramya pārthivaḥ |
वैशंपायन म्हणाले—हे मतिमंतांतील श्रेष्ठा! त्या वेळी पितर त्या राजसत्तमावर प्रसन्न होते. पितृनियोग न मोडता तो पार्थिव हिंस्र मृगांचा वध करण्यासाठी वनात शिरला; तरीही कामाने व्याकुळ होऊन त्याचे मन गिरिकेवरच स्थिर होते—जी स्नान करून ऋतुकाळी शुद्ध होऊन योग्य वेळी समागमाची विनंती करीत होती.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights dharma as fidelity to rightful injunction: even when personal desire is strong (the king’s longing to be with Girikā at the fertile time), he does not violate the Pitṛs’ command. Ethical emphasis falls on restraint and prioritizing sanctioned duty over immediate gratification.
Vaiśampāyana narrates that the Pitṛs instruct King Vasu to kill dangerous animals. On the same day, Queen Girikā—purified after bathing in her season—signals her wish for union for conception. Vasu, however, does not transgress the ancestral order; he goes to the forest to hunt, though his mind remains absorbed in thoughts of Girikā.