Shloka 38
दीप्तोर्ध्वकेश: पिड्क्ष: पिबन् प्राणभूतां वसाम् । तां स कृष्णार्जुनकृतां सुधां प्राप्प हुताशन:,कृष्णमशभ्युद्यतास्त्रं च नादं मुमुचुरुल्बणम् | उन्होंने उस जलते हुए वनको और मारनेके लिये अस्त्र उठाये हुए श्रीकृष्ण तथा अर्जुनको देखा। उत्पात और आर्तनादके शब्दसे उस वनमें खड़े हुए वे सभी प्राणी संत्रस्त- से हो उठे थे। उस वनको अनेक प्रकारसे दग्ध होते देख और अस्त्र उठाये हुए श्रीकृष्णपर दृष्टि डाल भयानक आर्तनाद करने लगे
dīptordhvakeśaḥ piṅkṣaḥ piban prāṇabhūtāṁ vasām | tāṁ sa kṛṣṇārjunakṛtāṁ sudhāṁ prāpya hutāśanaḥ, kṛṣṇam abhyudyatāstraṁ ca nādaṁ mumucur ulbaṇam |
वैशंपायन म्हणाले—ज्वाळा जणू उर्ध्वकेशांसारख्या उभ्या राहिलेल्या, पिंगट वर्णाचा हुताशन, प्राण्यांच्या प्राणतुल्य मेदाला पित-पित, श्रीकृष्ण व अर्जुनांनी सिद्ध केलेली ती ‘सुधा’ प्राप्त करू लागला. आणि मारण्यासाठी अस्त्र उगारलेले श्रीकृष्ण (अर्जुनासह) दिसताच, वनात उभे असलेले प्राणी उत्पात व आर्तनादांनी भयभीत होऊन घोर नाद करू लागले. वन अनेक प्रकारे दग्ध होताना पाहून आणि उद्यत शस्त्रधारी कृष्णाकडे दृष्टि रोखून ते भयाने करुण विलाप करू लागले।
वैशम्पायन उवाच