Shloka 1
Varuṇa’s Bestowal of the Gāṇḍīva and the Arming of Kṛṣṇa–Arjuna
Khāṇḍava Prelude
अपना बछ। है २ >> षोडशाधिकद्विशततमो< ध्याय: वर्गाकी प्रार्थनासे अर्जुनका शेष चारों अप्सराओंको भी शापमुक्त करके मणिपूर जाना और चित्रांगदासे मिलकर गोकर्णतीर्थको प्रस्थान करना वर्गोवाच ततो वयं प्रव्यथिता: सर्वा भारतसत्तम | अयाम शरणं विप्रं तं तपोधनमच्युतम्,वर्गा बोली--भरतवंशके महापुरुष! उन ब्राह्मणका शाप सुनकर हमें बड़ा दुःख हुआ। तब हम सब-की-सब अपने धर्मसे च्युत न होनेवाले उन तपस्वी विप्रकी शरणमें गयीं
Vargā ūcuḥ |
Tato vayaṁ pravyathitāḥ sarvā Bhāratasattama |
Āyāma śaraṇaṁ vipraṁ taṁ tapodhanam acyutam ||
अप्सरा म्हणाल्या—हे भरतश्रेष्ठ! त्या ब्राह्मणाचा शाप ऐकून आम्ही सर्वजणी अत्यंत व्याकुळ झालो. मग आम्ही सर्वांनी त्या तपोधन, धर्मापासून न ढळणाऱ्या विप्राची शरण घेतली।
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
When confronted with the moral and existential consequences of a curse, the proper response is humility and seeking refuge in a dharmic authority—here, a brāhmaṇa endowed with tapas—so that one does not deviate from righteous conduct.
A group of Apsarās, distressed after hearing a brāhmaṇa’s curse, collectively approach that ascetic brāhmaṇa for protection and guidance, addressing the listener as “best of the Bharatas,” within the broader Arjuna–Apsarā episode.