
Daṇḍanātha-Śyāmalā Senāyātrā (The Marshal Śyāmalā’s Military Procession) / दण्डनाथश्यामला सेनायात्रा
हा अध्याय ललितोपाख्यानातील हयग्रीव–अगस्त्य संवादात येतो. प्रारंभी दण्डनाथ (सेनापती) रूपातील श्यामलेचे राज-युद्धमय दिव्य दर्शन काव्यघनतेने वर्णिले आहे—अंकुशासारखा अधिकार, पाश-प्रतिमा, धनुष्य व पुष्पबाणांची चिन्हे आणि चंद्रसदृश तेज. पुढे दैवी सार्वभौमत्वाची विधी-व्यवस्था दिसते—विजया इत्यादी परिचारिका चामराने वाऱ्याची सेवा करतात, अप्सरा विजय-मंगल द्रव्ये उधळतात, नित्या देवता चरणांजवळ उपस्थित राहतात, आणि तिची चिन्हे श्रीचक्रसदृश तिलक व उंच ध्वजांप्रमाणे विश्वव्यापी भासतात. वाणी-मनापलीकडे असल्याचे सांगून शक्तीचे राज्य स्थानिक विजय नव्हे तर ब्रह्मांडीय सत्य म्हणून मांडले जाते. शेवटी अगस्त्य ‘पंचवीस नावे’ कर्णरसायण म्हणून मागतो; हयग्रीव ललितेची नामावली सांगू लागतो—दृश्य सेनायात्रा भक्तांसाठी पठनीय-श्राव्य नामलितनीत रूपांतरित होते।
Verse 1
इति श्रीब्रह्माण्डमहापुराणे उत्तरभागे हयग्रीवागस्त्यसंवादे ललितोपाख्याने दण्डनाथाश्यामलासेनायात्रा नाम सप्तदशो ऽध्यायः अथ राजनायिका श्रिताज्वलिताङ्कुशा फणिसमानपाशभृत् / कलनिक्वणद्वलयमैक्ष्वं धनुर्दधती प्रदीप्तकुसुमेषुपञ्चका
अशा प्रकारे श्रीब्रह्माण्डमहापुराणाच्या उत्तरभागात, हयग्रीव–अगस्त्य संवादातील ललितोपाख्यानात ‘दण्डनाथा-श्यामला-सेनायात्रा’ नावाचा सतरावा अध्याय. त्यानंतर राजनायिका, ज्वलंत अंकुशाचा आश्रय घेऊन, सर्पासारखा पाश धारण करून, मधुर निनाद करणाऱ्या वलयांनी शोभित, ऊस-धनुष्य धारण करणारी व प्रदीप्त कुसुमबाणांची पंचक घेऊन प्रकट झाली।
Verse 2
उदयत्सहत्स्रमहसा सहस्रतो ऽप्यतिपाटलं निजवपुः प्रभाझरम् / किरती दिशासु वदनस्य कान्तिभिः सृजतीव चन्द्रमयमभ्रमण्डलम्
उगवत्या सहस्र सूर्यांच्या तेजालाही मागे टाकणारे अतिशय अरुण तिचे देहस्वरूप प्रकाशाचा झरा होते; मुखकांती दिशांत पसरवीत जणू चंद्रमय मेघमंडलच निर्माण करीत होती।
Verse 3
दशयोजनायतिमाता जगत्त्रयीमभिवृण्वता विशदमौक्तिकात्मना / धवलातपत्रवलयेन भासुरा शशिमण्डलस्य सखितामुपेयुषा
दहा योजन विस्ताराचा, निर्मळ मोत्यासारखा उजळ धवल छत्रवलय जगत्त्रयीला आच्छादित करीत तेजस्वी दिसत होता; जणू चंद्रमंडळाशी सख्य प्राप्त झाले होते।
Verse 4
अभिवीजिता च मणिकान्तशोभिना विजयादिमुख्यपरिचारिकागणैः / नवचन्द्रिकालहरिकान्तिकन्दलीचतुरेण चामरचतुष्टयेन च
ती मणिकांत शोभेने उजळलेल्या विजयादि प्रमुख परिचारिकांच्या गणांनी तसेच नवचंद्रिकेसारख्या शीतल तेजस्वी चार चामरांनी सतत वाऱ्याने सेविली जात होती।
Verse 5
शक्त्यैकराज्यपदवीमभिसूचयन्ती साम्राज्यचिह्नशतमण्डितसैन्यदेशा / संगीतवाद्यरचनाभिरथामरीणां संस्तूयमानविभवा विशदप्रकाशा
ती आपल्या शक्तीने एकछत्र राज्यपद सूचित करीत होती; साम्राज्यचिन्हांच्या शेकडो अलंकारांनी तिचा सैन्यप्रदेश मंडित होता; आणि दिव्य अप्सरांच्या संगीत-वाद्यरचनांनी तिचे वैभव स्तुत होऊन तिचा प्रकाश निर्मळ दिसत होता।
Verse 6
वाचामगोचरमगोचरमेव बुद्धेरीदृक्तया न कलनीयमनन्यतुल्यम्
ते वाणीच्या आवाक्याबाहेर आहे, बुद्धीलाही अगोचरच आहे; अशा स्वरूपात त्याचे मोजमाप होऊ शकत नाही—ते अनुपम आहे।
Verse 7
त्रैलोक्यगर्भपरिपूरितशक्तिचक्रसाम्राज्यसंपदभिमानमभिस्पृशन्ती / आबद्धभक्तिविपुलाञ्जलिशेखराणामारादहंप्रथमिका कृतसेवनानाम्
ती त्रैलोक्याच्या गर्भाला परिपूर्ण करणाऱ्या शक्तिचक्र व साम्राज्यसंपत्तीच्या अभिमानाला स्पर्श करीत होती; आणि बांधलेल्या भक्तीने विशाल अंजली शिरावर धारण करणाऱ्या सेवकांच्या निकट ती जणू ‘मीच प्रथम’ अशा प्रधानतेने प्रकट होत होती।
Verse 8
ब्रह्मेशविष्णुवृषमुख्यसुरोत्तमानां वक्त्राणिवर्षितनुतीनि कटाक्षयन्ती / उद्दीप्तपुष्पशरपञ्चकतः समुत्थैज्योतिर्मयं त्रिभुवनं सहसा दधाना
ती ब्रह्मा, ईश, विष्णु आणि वृषमुख्य इत्यादी श्रेष्ठ देवांच्या मुखांतून वर्षणाऱ्या स्तुत्यांकडे कटाक्ष टाकीत होती; आणि प्रज्वलित पुष्पबाणांच्या पंचकातून उठलेल्या तेजाने सहसा त्रिभुवनाला ज्योतिर्मय करीत होती।
Verse 9
विद्युत्समद्युतिभिरप्सरसां समूहैर्विक्षिप्यमाणजयमङ्गललाजवर्षा / कामेश्वरीप्रभृतिभिः कमनीयभाभिः संग्रामवेषरचनासुमनोहराभिः
विद्युत्समान तेजस्वी अप्सरांचे समूह जय-मंगलाचे अक्षतवर्षाव पसरवीत होते; कामेश्वरी आदी मनोहर कांतियुक्ता, संग्रामवेषरचनेत अत्यंत रम्य भासत होत्या।
Verse 10
दीप्तायुधद्युतितिरस्कृत भास्कराभिर्नित्याभिरङ्घ्रिसविधे समुपाक्यमाना / श्रीचक्रनामतिलकं दशयोजनातितुङ्गध्वजोल्लिखितमेघकदंबमुच्चैः
दीप्त आयुधांच्या तेजाने सूर्यप्रभाही फिकी करणाऱ्या नित्यादेवी चरणांजवळ उपस्थित होऊन सेवा करीत होत्या; ‘श्रीचक्र’ नावाचा तिलक दहा योजन उंच ध्वजाने स्पर्शिलेल्या मेघसमूहासारखा उंच भासत होता।
Verse 11
तीव्राभिरावणसुशक्तिपरंपरभिर्युक्तं रथं समरकर्मणि चालयन्ती / प्रोद्यत्पिशङ्गरुचिभागमलांशुकेन वीतामनोहररुचिस्समरे व्यभासीत्
तीव्र व अत्यंत शक्तिशाली अस्त्रपरंपरांनी युक्त रथ युद्धकर्मात चालवीत असता, उदित पिवळसर तेज असलेल्या निर्मळ वस्त्राने आवृत ती रणांगणात मनोहर तेजाने उजळून निघाली।
Verse 12
पञ्चाधिकैर्विशतिनामरत्नैः प्रपञ्चपापप्रशमातिदक्षैः / संस्तूयमाना ललिता मरुद्भिः संग्राममुद्दिश्य समुच्चचाल
संसारातील पापांचे शमन करण्यात अत्यंत समर्थ अशा पंचवीस नामरत्नांनी मरुद्गणांकडून स्तुत होत, ललिता संग्रामाकडे प्रस्थान करण्यास उठून निघाली।
Verse 13
अगस्त्य उवाच वीजिवक्त्र महाबुद्धे पञ्चविंशतिनामभिः / ललितापरमेशान्या देहि कर्णरसायनम्
अगस्त्य म्हणाले— हे वीजिवक्त्र, हे महाबुद्धिमान! ललिता-परमेश्वरीच्या पंचवीस नामांनी मला कर्णरसायन, म्हणजे श्रवणामृत, प्रदान कर।
Verse 14
हयग्रीव उवाच सिंहासना श्रीललिता महाराज्ञी पराङ्कुशा / चापिनी त्रिपुरा चैव महात्रिपुरसुन्दरी
हयग्रीव म्हणाला— ती सिंहासनारूढ श्रीललिता, महाराज्ञी, पराङ्कुशा, धनुर्धारिणी, त्रिपुरा आणि महात्रिपुरसुंदरी आहे।
Verse 15
सुन्दरी चक्रनाथा च साम्राजी चक्रिणी तथा / चक्रेश्वरी महादेवी कामेशी परमेश्वरी
ती सुंदरी, चक्रनाथा, साम्राज्ञी, चक्रिणी; चक्रेश्वरी, महादेवी, कामेशी आणि परमेश्वरी आहे।
Verse 16
कामराजप्रिया कामकोटिगा चक्रवर्तिनी / महाविद्या शिवानङ्गवल्लभा सर्वपाटला
ती कामराजप्रिया, कामकोटिगा, चक्रवर्तिनी; महाविद्या, शिवा, अनंगवल्लभा आणि सर्वपाटला आहे।
Verse 17
कुलनाथाम्नायनाथा सर्वाम्नायनिवासिनी / शृङ्गारनायिका चेति पञ्चविंशतिनामभिः
ती कुलनाथा, आम्नायनाथा, सर्व आम्नायांत निवास करणारी, आणि शृंगारनायिका—अशा पंचवीस नामांनी (वर्णिली जाते)।
Verse 18
स्तुवन्ति ये महाभागां ललितां परमेश्वरीम् / ते प्राप्नुवन्ति सौभाग्यमष्टौ सिद्धीर्महद्यशः
जे महाभागा परमेश्वरी ललितेची स्तुती करतात, ते सौभाग्य, अष्ट सिद्धी आणि महान यश प्राप्त करतात।
Verse 19
इत्थं प्रचण्डसंरंभं चालयन्ती महद्बलम् / भण्डासुरं प्रति क्रुद्धा चचाल ललितांबिका
अशा प्रकारे प्रचंड आवेशाने महाबल हलवित, भंडासुरावर क्रुद्ध होऊन ललितांबिका पुढे निघाली।
No explicit solar/lunar royal genealogy is enumerated in the sampled verses; instead, the chapter encodes “divine sovereignty lineage” through titles and attendants, and it pivots into nāma-transmission (epithet lists) that function as a ritual taxonomy of Lalitā’s authority.
The imagery uses yojana-scale measures (e.g., umbrella/canopy spanning ‘ten yojanas’) and lunar/celestial metaphors to signal that the procession is not merely terrestrial; it is staged as a tri-loka (three-world) event, mapping Shākta power onto cosmic space.
It converts spectacle into sādhanā-ready knowledge: Agastya requests a compact liturgical unit (25 names) as “ear-nectar,” and Hayagrīva begins the epithet sequence (e.g., Siṃhāsanā, Śrīlalitā, Mahārājñī, Tripurā), establishing a recitable interface to the Goddess’s cosmological kingship.