Srimad Bhagavatam — Navama Skandha, Shloka 26
Bhagīratha Brings Gaṅgā; Saudāsa’s Curse; Khaṭvāṅga’s Instant Renunciation
क्षुधार्तो जगृहे विप्रं तत्पत्न्याहाकृतार्थवत् । न भवान् राक्षस: साक्षादिक्ष्वाकूणां महारथ: ॥ २६ ॥ मदयन्त्या: पतिर्वीर नाधर्मं कर्तुमर्हसि । देहि मेऽपत्यकामाया अकृतार्थं पतिं द्विजम् ॥ २७ ॥
kṣudhārto jagṛhe vipraṁ tat-patny āhākṛtārthavat na bhavān rākṣasaḥ sākṣād ikṣvākūṇāṁ mahā-rathaḥ
राक्षसी प्रवृत्तीच्या प्रभावाने आणि तीव्र भुकेने व्याकुळ होऊन सौदासाने त्या ब्राह्मणाला पकडले. तेव्हा त्या ब्राह्मणाची दीन पत्नी म्हणाली—हे वीर, आपण खरेच नरभक्षक नाही; आपण इक्ष्वाकुवंशातील महारथी, मदयन्तीचे पती आहात. असा अधर्म करणे आपल्याला शोभत नाही. मला पुत्र हवा आहे; म्हणून ज्याने अजून मला गर्भवती केलेले नाही असा माझा ब्राह्मण पती कृपया परत द्या.
FAQs
This verse shows that distress like hunger does not justify adharmic acts; the wife appeals to the assailant’s noble lineage to awaken restraint and righteous conduct.
She uses moral persuasion—reminding him that such cruelty is unworthy of a noble kṣatriya—so he will release the brāhmaṇa and act according to dharma.
When pressured by need or emotion, remember your values and identity; choose integrity over impulse, and avoid harming others for short-term relief.