Shloka 20
Bhagīratha Brings Gaṅgā; Saudāsa’s Curse; Khaṭvāṅga’s Instant Renunciation
श्रीशुक उवाच सौदासो मृगयां किञ्चिच्चरन् रक्षो जघान ह । मुमोच भ्रातरं सोऽथ गत: प्रतिचिकीर्षया ॥ २० ॥ सञ्चिन्तयन्नघं राज्ञ: सूदरूपधरो गृहे । गुरवे भोक्तुकामाय पक्त्वा निन्ये नरामिषम् ॥ २१ ॥
śrī-śuka uvāca saudāso mṛgayāṁ kiñcic caran rakṣo jaghāna ha mumoca bhrātaraṁ so ’tha gataḥ praticikīrṣayā
श्रीशुकदेव म्हणाले—एकदा सौदास मृगयेसाठी वनात फिरत असताना त्याने एक नरभक्षक राक्षस मारला; पण त्याच्या भावाला दयेने सोडून दिले. तो भाऊ सूड घेण्याच्या इच्छेने राजाला अपाय करण्याचा विचार करीत स्वयंपाक्याचे रूप धारण करून राजगृहात आला. एके दिवशी गुरु वसिष्ठ भोजनासाठी बोलावले असता त्या राक्षस-स्वयंपाक्याने मनुष्य-मांस शिजवून त्यांना वाढले।
FAQs
This verse shows how an act (killing a rākṣasa) can trigger a chain reaction—mercy to the surviving brother still leaves room for retaliation—highlighting the unfolding of karma and the danger of revenge.
Though spared, he remained aggrieved by his brother’s death; the verse states he left with the intention of retaliation, setting up the next events in Saudāsa’s narrative.
Even when one tries to correct a situation with mercy, unresolved hostility can persist; act responsibly, avoid needless violence, and anticipate consequences while choosing dharmic restraint.