Srimad Bhagavatam — Navama Skandha, Shloka 42
Ikṣvāku Dynasty: Vikukṣi’s Offense, Purañjaya’s Victory, Māndhātā’s Birth, and Saubhari’s Fall and Renunciation
स विचिन्त्याप्रियं स्त्रीणां जरठोऽहमसन्मत: । वलीपलित एजत्क इत्यहं प्रत्युदाहृत: ॥ ४१ ॥ साधयिष्ये तथात्मानं सुरस्त्रीणामभीप्सितम् । किं पुनर्मनुजेन्द्राणामिति व्यवसित: प्रभु: ॥ ४२ ॥
sa vicintyāpriyaṁ strīṇāṁ jaraṭho ’ham asan-mataḥ valī-palita ejat-ka ity ahaṁ pratyudāhṛtaḥ
सौभरी मुनी मनात विचार करू लागले— “मी आता वार्धक्याने अशक्त; स्त्रियांना अप्रिय व नापसंत. अंगावर सुरकुत्या, केस पांढरे, डोके थरथरते; शिवाय मी योगी आहे, म्हणून स्त्रिया मला रुचत नाहीत. राजाने मला असेच उत्तर दिले; म्हणून मी देह असा सिद्ध करीन की देवांगनाही मला इच्छितील— मग मनुष्यराजांच्या कन्यांची काय कथा!”
FAQs
This verse highlights how the body inevitably becomes wrinkled, gray, and unsteady, urging reflection that worldly attractiveness is temporary.
The narrative emphasizes a turning point where one recognizes fading sensual appeal, which can provoke detachment from sense-enjoyment.
Use awareness of impermanence to prioritize character, devotion, and spiritual practice over external validation and temporary beauty.