Srimad Bhagavatam — Navama Skandha, Shloka 58
अहं सनत्कुमारश्च नारदो भगवानज: । कपिलोऽपान्तरतमो देवलो धर्म आसुरि: ॥ ५७ ॥ मरीचिप्रमुखाश्चान्ये सिद्धेशा: पारदर्शना: । विदाम न वयं सर्वे यन्मायां माययावृता: ॥ ५८ ॥ तस्य विश्वेश्वरस्येदं शस्त्रं दुर्विषहं हि न: । तमेवं शरणं याहि हरिस्ते शं विधास्यति ॥ ५९ ॥
ahaṁ sanat-kumāraś ca nārado bhagavān ajaḥ kapilo ’pāntaratamo devalo dharma āsuriḥ
शिव म्हणाले—मी, सनत्कुमार, नारद, पूज्य ब्रह्मा, कपिल, अपान्तरतम (व्यास), देवल, धर्मराज, आसुरी, मरीची आदी सिद्ध महात्मे—आम्ही सर्व भूत-वर्तमान-भविष्य जाणतो; तरीही प्रभूच्या मायेनं आच्छादित असल्यामुळे तिचा विस्तार कळत नाही. विश्वेश्वराचं हे शस्त्र (सुदर्शन) आम्हालाही असह्य आहे; म्हणून तू त्या परम विष्णूची शरण जा—हरी तुझं कल्याण करतील।
FAQs
This verse begins a statement where exalted sages identify themselves, setting up the teaching that even the greatest can be covered by the Lord’s māyā, so one should rely on Hari’s shelter rather than pride in knowledge.
The grouping emphasizes collective authority and, more importantly, collective humility—showing that spiritual stature does not make one independent of the Lord’s protection.
Even if one is learned or accomplished, remain cautious of illusion and ego, and keep devotional dependence on God through prayer, remembrance, and service.