Srimad Bhagavatam — Navama Skandha, Shloka 13
Yayāti, Devayānī, Śarmiṣṭhā, and the Exchange of Youth: The Unsatisfied Nature of Desire
यैरिदं तपसा सृष्टं मुखं पुंस: परस्य ये । धार्यते यैरिह ज्योति: शिव: पन्था: प्रदर्शित: ॥ १२ ॥ यान् वन्दन्त्युपतिष्ठन्ते लोकनाथा: सुरेश्वरा: । भगवानपि विश्वात्मा पावन: श्रीनिकेतन: ॥ १३ ॥ वयं तत्रापि भृगव: शिष्योऽस्या न: पितासुर: । अस्मद्धार्यं धृतवती शूद्रो वेदमिवासती ॥ १४ ॥
yair idaṁ tapasā sṛṣṭaṁ mukhaṁ puṁsaḥ parasya ye dhāryate yair iha jyotiḥ śivaḥ panthāḥ pradarśitaḥ
आम्ही त्या पात्र ब्राह्मणांपैकी आहोत, ज्यांना परमेश्वराचे मुख मानले जाते. ब्राह्मणांनी आपल्या तपश्चर्येने संपूर्ण विश्वाची निर्मिती केली आहे आणि ते नेहमीच परम सत्य आपल्या हृदयात धारण करतात. त्यांनी कल्याणाचा मार्ग, वैदिक संस्कृतीचा मार्ग दाखविला आहे. ते या जगात एकमेव पूजनीय आहेत, ज्यांची प्रार्थना महान देवता आणि स्वतः भगवान देखील करतात. आम्ही भृगु वंशातील असल्यामुळे अधिक आदरणीय आहोत. तरीही, या स्त्रीचे वडील, जे असुरांपैकी आहेत आणि आमचे शिष्य आहेत, त्यांच्या मुलीने माझे कपडे परिधान केले आहेत, जसे की एखाद्या शूद्राने वैदिक ज्ञान धारण करावे.
FAQs
This verse credits great sages with sustaining spiritual light in the world and revealing the auspicious path through their austerity.
It alludes to the Vedic idea that the brāhmaṇas/sages represent the Lord’s ‘mouth’—the channel of sacred knowledge and guidance for society.
Cultivate disciplined practice—study, prayer, ethical living, and self-control—so that clarity and dharmic direction remain alive in one’s home and community.