Shloka 103
दुर्वासाशापः, क्षीरसागरमन्थनम्, श्रीः (लक्ष्मी) उद्भवः तथा श्रीस्तुतिः
दिव्यमाल्याम्बरधरा स्नाता भूषणभूषिता पश्यतां सर्वदेवानां ययौ वक्षःस्थलं हरेः
divyamālyāmbaradharā snātā bhūṣaṇabhūṣitā paśyatāṃ sarvadevānāṃ yayau vakṣaḥsthalaṃ hareḥ
ദിവ്യമാലകളും വസ്ത്രങ്ങളും ധരിച്ചു, സ്നാനം കഴിഞ്ഞ് ദീപ്തമായ ആഭരണങ്ങളാൽ അലങ്കരിക്കപ്പെട്ട അവൾ—സകല ദേവന്മാരും നോക്കി നിൽക്കെ—ഹരിയുടെ (വിഷ്ണുവിന്റെ) വക്ഷസ്ഥലത്തിലേക്ക് ചെന്നു അധിവസിച്ചു।
Sage Parāśara (narrating to Maitreya)
FAQs
It signifies Sri’s inseparable union with Hari—Vishnu is affirmed as the supreme refuge and sovereign center of divine order, witnessed by all the gods.
By narrating Sri’s deliberate choice—made openly before the devas—Parāśara frames Vishnu’s supremacy not as mere power, but as the rightful locus of auspiciousness, purity, and cosmic authority.
Vishnu is presented as the Supreme Reality (Hari) who naturally bears Sri; her resting on his chest conveys his unique status as sustainer and ultimate shelter in Vaishnava theology.