Shloka 4
प्रह्लादस्य अव्यभिचारिणी भक्ति, मायाविनाशः, तथा विष्णोः विश्वरूप-स्तुतिः
न मन्त्रादिकृतस् तात न च नैसर्गिको मम प्रभाव एष सामान्यो यस्य यस्याच्युतो हृदि
na mantrādikṛtas tāta na ca naisargiko mama prabhāva eṣa sāmānyo yasya yasyācyuto hṛdi
താതാ, ഈ പ്രഭാവം മന്ത്രാദികളാൽ ഉണ്ടാക്കിയതല്ല; ഇത് എന്റെ വെറും സ്വാഭാവിക ശേഷിയുമല്ല. ഇത് സർവ്വസാധാരണ സത്യം—ആരുടെയെല്ലാം ഹൃദയത്തിൽ അച്യുതൻ വസിക്കുന്നുവോ, അവരിൽ ഈ ദിവ്യശക്തി തെളിയുന്നു.
Sage Parāśara (teaching Maitreya)
FAQs
This verse frames spiritual power as arising from Vishnu’s inner presence (Acyuta in the hṛdaya), emphasizing immanence and grace over external techniques.
He distinguishes acquired power (from mantras or methods) and ordinary innate ability from a higher, universal prabhāva that manifests wherever Vishnu abides within.
Vishnu is presented as the Supreme Reality whose indwelling presence is the true source of efficacy, aligning the text with bhakti-centered and theistic Vedānta readings.