Adhyaya 9

ഈ അധ്യായത്തിൽ ധരണീദേവി കലിയുഗത്തിൽ മലയിൽ ദൈവസാന്നിധ്യം ദൃശ്യമായിരിക്കുമോ എന്ന് ചോദിക്കുന്നു. വരാഹഭഗവാൻ സംവാദരൂപത്തിൽ നാല് ഉദാഹരണകഥകൾ പറഞ്ഞ് തീർത്ഥതത്ത്വവും ഭക്തിമഹിമയും വെളിപ്പെടുത്തുന്നു. ആദ്യകഥയിൽ വനവാസിയായ നിഷാദൻ വസു പുരുഷോത്തമനോടുള്ള പരമഭക്തിയോടെ ശ്രീ‑ഭൂദേവിമാരോടുകൂടിയ പ്രഭുവിന് തേൻ കലർത്തിയ പാചകിച്ച ശ്യാമാക അന്നം നൈവേദ്യമായി അർപ്പിക്കുന്നു. തേൻ ശേഖരിച്ച് മടങ്ങിയപ്പോൾ മകൻ നൈവേദ്യം കഴിച്ചതിനെ മോഷണമെന്നു കരുതി വാൾ ഉയർത്തുമ്പോൾ, വിഷ്ണു വൃക്ഷത്തിൽ നിന്ന് പ്രത്യക്ഷമായി വാൾ പിടിച്ചുതടഞ്ഞ് ബാലഭക്തി അത്യന്തം പ്രിയമാണെന്ന് ഉപദേശിക്കുകയും സ്വാമി‑സരസ്/സ്വാമിപുഷ്കരിണിയിൽ നിത്യസാന്നിധ്യം ഉറപ്പാക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. രണ്ടാം കഥയിൽ പാണ്ഡ്യദേശത്തിൽ നിന്ന് വന്ന ഭക്തൻ രംഗദാസൻ വരാഹക്ഷേത്രം, സുവർണമുഖരി, കാമലാഖ്യസരസ്, ചക്രതീർത്ഥം തുടങ്ങിയ തീർത്ഥങ്ങൾ സന്ദർശിച്ച് സ്വാമിപുഷ്കരിണിക്ക് സമീപം ശ്രീനിവാസനെ ദർശിക്കുന്നു. അവൻ ഉദ്യാനം, കിണറുകൾ, പുഷ്പസേവ എന്നിവ നിത്യകൈങ്കര്യമായി നടത്തുന്നു; എന്നാൽ ഒരിക്കൽ ഗന്ധർവരുടെ ജലക്രീഡാ ദൃശ്യം കണ്ടു മനസ്സു ചിതറുന്നതിനാൽ സേവനം തെറ്റി ലജ്ജിക്കുന്നു. ദേവൻ അവനെ ആശ്വസിപ്പിച്ച് അന്തർഭാവം പ്രധാനമാണെന്ന് പറഞ്ഞു, ഭാവിയിൽ രാജസമാന സമൃദ്ധിയും അചഞ്ചല ഭക്തിയും ഒടുവിൽ മോക്ഷവും ലഭിക്കുമെന്ന് അനുഗ്രഹിക്കുന്നു. മൂന്നാം കഥയിൽ സോമകുലരാജാവ് തൊണ്ടമാൻ വേട്ടയ്ക്കിടെ വെങ്കടാദ്രിയിലെ തീർത്ഥങ്ങൾ കടന്ന് ദേവി രേണുകയെ സമീപിക്കുന്നു. ‘ശ്രീനിവാസ’ എന്ന് വിളിക്കുന്ന പഞ്ചവർണ്ണ തത്ത അവനെ നിഷാദ വനപാലകനിലേക്കു നയിക്കുന്നു; ആ നിഷാദൻ രാജാവിനെ സ്വാമിപുഷ്കരിണിക്ക് സമീപമുള്ള ഗൂഢ ദേവസ്ഥാനത്തിലേക്കു കൊണ്ടുപോകുന്നു. ഇരുവരും പൂജ ചെയ്ത് ശ്യാമാക‑തേൻ പ്രസാദം പങ്കിടുന്നു; രേണുക ‘ദേവദേവ പ്രസാദം’ ആയി അജേയ രാജ്യംയും തൊണ്ടമാൻ എന്ന പേരിലുള്ള തലസ്ഥാനവും വരമായി നൽകുന്നു. അവസാനം ശുകൻ പദ്മസരസ്സിന്റെ മഹാത്മ്യം പറയുന്നു—ദുർവാസശാപം മൂലം ലക്ഷ്മി (പദ്മാ/രമാ) താമര നിറഞ്ഞ തടാകത്തിൽ തപസ്സു ചെയ്യുന്നു; ദേവന്മാർ വിധിപൂർവ്വം സ്തുതി ചെയ്യുന്നു. സ്നാനം, ബിൽവപത്രാർച്ചന, ഈ സ്തോത്രപാഠം എന്നിവയാൽ നഷ്ടപ്പെട്ട പ്രതിഷ്ഠ, സമൃദ്ധി, മോക്ഷം എന്നിവ ലഭിക്കുമെന്ന് വരം നൽകി, വിഷ്ണുവിനൊപ്പം ഗരുഡാരൂഢയായി വൈകുണ്ഠത്തിലേക്ക് മടങ്ങുന്നു.