Adhyaya 37

ഈ അധ്യായത്തിൽ ഭാരദ്വാജൻ ഹൈഹയവംശീയനായ രാജാവ് ശംഖന്റെ മാതൃകാപരമായ വൈഷ്ണവചരിതം വിവരിക്കുന്നു. രാജാവ് വിഷ്ണുവിൽ ഏകാന്തഭക്തനായി നിത്യസ്മരണം, ജപം, പൂജ, വൈഷ്ണവപുരാണകഥാശ്രവണം എന്നിവയിൽ നിരതനാണ്; ദാനം, വ്രതം, മഹായാഗങ്ങൾ എന്നിവയും യഥോചിത ദക്ഷിണയോടെ വിധിപൂർവ്വം നിർവ്വഹിക്കുന്നു. എത്ര പുണ്യമുണ്ടായിട്ടും പ്രത്യക്ഷദർശനം ലഭിക്കാത്തതിൽ ദുഃഖിച്ച്, അത് പൂർവകർമ്മാവരണത്തിന്റെ ശേഷമെന്ന് കരുതുന്നു. അപ്പോൾ കേശവൻ അദൃശ്യവാണിയായി—വെങ്കടനാമാദ്രി (വെങ്കടാചലം) തനിക്കേറ്റവും പ്രിയധാമമാണെന്നും, അവിടെ ദീർഘതപസ്സു ചെയ്താൽ ദേവൻ സ്വയം ദൃശ്യമാവുമെന്നും ഉപദേശിക്കുന്നു. ശംഖൻ പുത്രൻ വജ്രനെ രാജഭാരത്തിൽ നിയോഗിച്ച് നാരായണഗിരിയിലേക്ക് പോയി, സ്വാമി-പുഷ്കരിണിയുടെ തീരത്ത് തപോവാസം സ്ഥാപിക്കുന്നു. ഇതിനിടെ ബ്രഹ്മാവിന്റെ നിർദ്ദേശപ്രകാരം അഗസ്ത്യമുനിയും എത്തി പർവതപ്രദക്ഷിണം നടത്തി, സ്കന്ദധാരാ മുതലായ തീർത്ഥങ്ങൾ സേവിച്ച് ഗോവിന്ദനെ ആരാധിക്കുന്നു; എന്നാൽ ആദ്യം ദർശനം ലഭിക്കുന്നില്ല. തുടർന്ന് ബൃഹസ്പതി, ഉശനസ്, രാജോപരിചരൻ എന്ന വസു എന്നിവർ—വെങ്കടത്തിൽ ഗോവിന്ദൻ അഗസ്ത്യനും ശംഖനും ദർശനം നൽകുമെന്നും, അതിലൂടെ സമാഗതരായ എല്ലാവർക്കും സമുഹദർശനം ലഭിക്കുമെന്നും അറിയിക്കുന്നു. അവസാനം അഗസ്ത്യാദികൾ പർവതത്തിന്റെ മംഗളകരമായ പ്രകൃതിസമ്പത്ത് കണ്ടുകൊണ്ട് സ്വാമി-പുഷ്കരിണി തീരത്തെത്തുമ്പോൾ, ശംഖൻ വിധിപൂർവ്വം സത്കരിച്ചു എല്ലാവരോടും കൂടി കീർത്തനപ്രധാന ഭക്തിയിൽ ലീനനാകുന്നു.