Adhyaya 27

അധ്യായം 27-ൽ ഋഷികൾ സൂതനോട് ചോദിക്കുന്നു—വെങ്കടാദ്രി എന്തുകൊണ്ട് ‘മഹാപുണ്യഗിരി’ എന്നു വിളിക്കപ്പെടുന്നു, അവിടെയുള്ള തീർത്ഥങ്ങളുടെ ആകെ എണ്ണം എത്ര, പ്രധാന തീർത്ഥങ്ങൾ ഏവ, കൂടാതെ ധർമ്മാഭിമുഖ്യം, ജ്ഞാനം, ഭക്തി-വൈരാഗ്യം, മോക്ഷം നൽകുന്ന തീർത്ഥങ്ങൾ ഏതൊക്കെയെന്ന്. സൂതൻ ക്രമബദ്ധമായി തീർത്ഥങ്ങളുടെ വിപുലമായ എണ്ണമിടൽ അവതരിപ്പിച്ച്, ‘പ്രധാന’ തീർത്ഥങ്ങളും ഫലഭേദപ്രകാരമുള്ള ഉപവിഭാഗങ്ങളും വ്യക്തമാക്കുന്നു. തുടർന്ന് വെങ്കടാചല ശിഖരത്തിലെ മോക്ഷബന്ധിത തീർത്ഥങ്ങൾക്ക് യാത്രാകാലവിധി പറയുന്നു—സ്വാമിപുഷ്കരിണി, വിയദ്‌ഗംഗ, പാപവിനാശന, പാണ്ഡുതീർത്ഥം, കുമാരധാരിക, തുംബോഷ്ടീർത്ഥം. കുംഭമാസത്തിലെ മഘാ-യോഗം, മീനസ്ഥ രവി, മേഷസംക്രാന്തിയിൽ ചിത്രാ, വൃഷഭസ്ഥ രവിയോടൊപ്പം ദ്വാദശി/ഹരിവാസരം, ധനുർമാസത്തിലെ പ്രഭാത ദ്വാദശി മുതലായ സമയങ്ങളിൽ സ്നാനം ചെയ്താൽ രാജസൂയാദി യജ്ഞസമ പുണ്യം, വിഘ്നമോചനം, പാപനാശം, മോക്ഷം ലഭിക്കും എന്നു പറയുന്നു; കൂടാതെ യഥാശക്തി സ്വർണ്ണദാനം, ഗോദാനം, ശാലഗ്രാമശിലാദാനം തുടങ്ങിയ ദാനധർമ്മവും നിർദ്ദേശിക്കുന്നു. അവസാനം അധ്യായം സ്ഥലകൃത്യങ്ങളെ മറികടന്ന് കലിയുഗത്തിലെ ശ്രേഷ്ഠസാധനമായി വിഷ്ണുവിന്റെ പുരാണകഥാശ്രവണം ഉയർത്തിപ്പറയുന്നു—അൽപസമയം പോലും ശ്രദ്ധയോടെ ശ്രദ്ധാപൂർവ്വം കേൾക്കുന്നത് യജ്ഞ-ദാനങ്ങളുടെ സമസ്തഫലത്തോട് തുല്യമെന്നും, നാമസങ്കീർത്തനത്തോടൊപ്പം ഫലപ്രദമെന്നും. പിന്നെ പുരാണവക്താവിനും ശ്രോതാക്കൾക്കും ആചാരനിയമങ്ങൾ—വക്താവിന്റെ സർവത്ര പൂജ്യത, പാരായണത്തിന് യോജ്യമായ സ്ഥലം, ശ്രോതാക്കളുടെ ശുചിത്വം-ആസനം-ശിഷ്ടാചാരം, അവമാനം/തടസ്സം/അശ്രദ്ധ എന്നിവയുടെ ദോഷഫലങ്ങൾ—നിശ്ചയിച്ച്, ഋഷികൾ സൂതനെ ആദരിച്ചു ആനന്ദിക്കുന്നു.