Adhyaya 20

ശ്രീ സൂതൻ പാപനാശന-തീർത്ഥത്തിന്റെ പാപനാശക മഹിമ ഒരു ദൃഷ്ടാന്തകഥയിലൂടെ അവതരിപ്പിക്കുന്നു. ഭദ്രമതി എന്ന പണ്ഡിതനായെങ്കിലും ദാരിദ്ര്യബാധിതനായ ബ്രാഹ്മണൻ, ദാരിദ്ര്യം മൂലം സമൂഹത്തിൽ അപമാനം സംഭവിക്കുകയും മനസ്സിൽ ക്ലേശം വർധിക്കുകയും ചെയ്യുന്നതായി പറയുന്നു—വിദ്യയും സദാചാരവും ഉണ്ടായാലും വിഭവങ്ങളുടെ അഭാവം മാനമർ്യാദയെ ക്ഷയിപ്പിക്കുന്നു. അദ്ദേഹത്തിന്റെ പതിവ്രതയും ധാർമ്മിക വിവേകവുമുള്ള ഭാര്യ കാമിനി, നാരദോപദേശവും പിതാവിന്റെ മാതൃകയും ചൂണ്ടിക്കാട്ടി വെങ്കടാചല തീർത്ഥയാത്ര നിർദ്ദേശിക്കുന്നു—സങ്കൽപപൂർവം സ്നാനം, ശ്രീനിവാസ ദർശനം, പിന്നെ ഭൂദാനം ചെയ്യണം. തുടർന്ന് ഭൂദാനം ദാനങ്ങളിൽ ശ്രേഷ്ഠമെന്ന് ക്രമമായി വിശദീകരിച്ച്, അതിന്റെ താരതമ്യഫലങ്ങൾ, മഹായജ്ഞസമമായ പുണ്യം, യോഗ്യനായ ഗ്രാഹകനു (ശ്രോത്രിയ, അഹിതാഗ്നി) നൽകിയാൽ മഹാപാപങ്ങൾ ശമിപ്പിക്കുന്ന ശക്തി എന്നിവ പറയുന്നു. സുഘോഷൻ എന്ന ദാതാവ് അളവോടെ ഒരു ഭൂഖണ്ഡം ഭദ്രമതിക്ക് ദാനം ചെയ്ത് ജനാർദനനു സമർപ്പിക്കുന്നു; ഇതിലൂടെ സുഘോഷന്റെ പരലോകഗതി മംഗളമാകുന്നു എന്ന് കഥ പറയുന്നു. ഭദ്രമതി കുടുംബത്തോടൊപ്പം വെങ്കടാചലത്തിൽ എത്തി സ്വാമി-സരസ്സിൽ സ്നാനം ചെയ്ത് വെങ്കടേശ്വര ദർശനം നേടി, പാപനാശന-തീർത്ഥത്തിൽ ഭൂദാനം പൂർത്തിയാക്കുന്നു. ആ വിധിയുടെ പ്രഭാവത്തിൽ ശംഖ-ചക്ര-ഗദാധാരിയായ വിഷ്ണു പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു അദ്ദേഹത്തിന്റെ സ്തുതി സ്വീകരിച്ച്, ഐഹികക്ഷേമവും അന്തിമ മോക്ഷവും അനുഗ്രഹിക്കുമെന്ന് ഉറപ്പുനൽകുന്നു; അവസാനം സൂതൻ തീർത്ഥത്തിന്റെയും ദാനത്തിന്റെയും മഹിമ വീണ്ടും പ്രഖ്യാപിക്കുന്നു.