Adhyaya 19

ഈ അധ്യായത്തിൽ സൂതൻ വെങ്കടാചലത്തെ നിത്യപാവനമായ ദിവ്യക്ഷേത്രമായി വർണ്ണിക്കുന്നു—അസംഖ്യ തടാകങ്ങൾ, നദികൾ, സമുദ്രങ്ങൾ, വനങ്ങൾ, ആശ്രമങ്ങൾ; വസിഷ്ഠാദി ഋഷികൾ, സിദ്ധർ, ചാരണർ, കിന്നരസമൂഹങ്ങൾ എന്നിവിടത്ത് വസിക്കുന്നു. വിഷ്ണു ലക്ഷ്മി-ധരണിയോടും, ബ്രഹ്മാ സാവിത്രി-സരസ്വതിയോടും, ശിവൻ പാർവതിയോടും, ഗണേശനും ഷണ്മുഖനും, ഇന്ദ്രാദി ദേവന്മാർ, ഗ്രഹദേവതകൾ, വസുക്കൾ, പിതൃകൾ, ലോകപാലകർ—എല്ലാവരും അവിടെ നിത്യസന്നിധരെന്നപോലെ, മല ഒരു തുടർച്ചയായ ദേവസഭയായി പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്നു. പിന്നീട് തീർത്ഥയാത്രയുടെ आरोഹണക്രമം—യാത്രികൻ വെങ്കടാദ്രിയോട് വാക്കാൽ ക്ഷമ ചോദിച്ച് മാധവദർശനം പ്രാർത്ഥിച്ച്, മൃദുവായ പടികളോടെ പുണ്യഭൂമിയിലേക്ക് കയറണം. സ്വാമിപുഷ്കരിണിയിൽ നിയന്ത്രണത്തോടെ സ്നാനം ചെയ്ത്, അല്പമായാലും പിണ്ഡദാനം പിതൃകൾക്ക് അർപ്പിച്ചാൽ പരലോകസ്ഥിതികളിൽ ഉന്നതി ലഭിക്കും. തുടർന്ന് പാപവിനാശന തീർത്ഥത്തിന്റെ മഹാത്മ്യം—സ്മരണ മാത്രം ഗർഭവാസദുഃഖം ഒഴിവാക്കും; സ്വാമി-തീർത്ഥത്തിന്റെ വടക്കുഭാഗത്ത് സ്നാനം ചെയ്താൽ വൈകുണ്ഠാരോഹണം ഫലമെന്നു പറയുന്നു. ഋഷികളുടെ ചോദ്യം കേട്ട് സൂതൻ ഉപദേശക കഥ പറയുന്നു—ഹിമവത് സമീപം ബ്രഹ്മാശ്രമത്തിൽ ശൂദ്രൻ ദൃഢമതി ഉയർന്ന കർമ്മങ്ങൾ ചെയ്യാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു; എന്നാൽ കുലപതി ബ്രാഹ്മണൻ അധികാരനിയമങ്ങൾ ചൂണ്ടിക്കാട്ടി ദീക്ഷ നിഷേധിക്കുന്നു. ദൃഢമതി തപസ്സു ചെയ്ത് ഭക്തിസേവയ്ക്കുള്ള സംവിധാനങ്ങൾ നിർമ്മിക്കുന്നു; ദീർഘസംഗം മൂലം സുമതി എന്ന ബ്രാഹ്മണൻ അവനെ വൈദികകർമ്മങ്ങൾ പഠിപ്പിക്കുകയും പിതൃകർമ്മങ്ങൾ നടത്തുകയും ചെയ്യുന്നു, അതിന്റെ ഫലമായി സുമതിക്ക് മരണാനന്തരമായി ഭീകരയാതനയും അനേകം ജന്മപരമ്പരയും അനുഭവിക്കേണ്ടിവരുന്നു. അഗസ്ത്യൻ കാരണം കണ്ടെത്തി ഏക പരിഹാരം പറയുന്നു—വെങ്കടാചലത്തിലെ പാപവിനാശനത്തിൽ മൂന്ന് ദിവസം സ്നാനം; അതിലൂടെ ബ്രഹ്മരാക്ഷസദോഷം നശിച്ച് പിതാവും പുത്രനും അവസാനം മോക്ഷം പ്രാപിക്കുന്നു. ദൃഢമതിയും അധമയോനികൾക്കുശേഷം പക്ഷിരൂപത്തിൽ അവിടെ സ്നാനപാനം ചെയ്ത് ഉടൻ ദിവ്യവിമാനത്തിൽ ഉയരുന്നു; അവസാനം തീർത്ഥത്തിന്റെ സർവ്വപാപശോധകശക്തിയും തെറ്റുപറ്റിയവർക്കും ശുദ്ധീകരണവാതിലായുള്ള സ്ഥാനവും വീണ്ടും ഉറപ്പിക്കുന്നു.